مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦٢

در بيان آن كه مصطفى صلى اللَّه عليه و آله شنيد كه عيسى عليه السلام بر روى آب رفت فرمود لو ازداد يقينه لمشى على الهواء

در آمدن مصطفى عليه السلام از بهر عيادت هلال در ستورگاه آن امير و نواختن مصطفى هلال را

در آمدن مصطفى عليه السلام از بهر عيادت هلال در ستورگاه آن امير و نواختن مصطفى هلال را

رفت پيغمبر به رغبت بهر او * اندر آخور و آمد اندر جستجو

بود آخور مظلم و زشت و پليد * وين همه برخاست چون الفت رسيد

بوى پيغمبر ببرد آن شير نر * همچنان كه بوى يوسف را پدر

[ تجانس روحى سبب قبول دعوت انبياست نه ديدن معجزات ]

[ تجانس روحى سبب قبول دعوت انبياست نه ديدن معجزات ]

موجب ايمان نباشد معجزات * بوى جنسيت كند جذب صفات

معجزات از بهر قهر دشمن است * بوى جنسيت پى دل بردن است

قهر گردد دشمن اما دوست نى * دوست كى گردد ببسته گردنى

[ ادامهء حكايت هلال ]

[ ادامهء حكايت هلال ]

اندر آمد او ز خواب از بوى او * گفت سرگين دان درون زين گونه بو

از ميان پاى استوران بديد * دامن پاك رسول بىنديد

پس ز كنج آخور آمد غژغژان * روى بر پايش نهاد آن پهلوان

پس پيمبر روى بر رويش نهاد * بر سر و بر چشم و رويش بوسه داد

گفت يا ربا چه پنهان گوهرى * اى غريب عرش چونى خوشترى

گفت چون باشد خود آن شوريده خواب * كه در آيد در دهانش آفتاب

چون بود آن تشنه‌اى كاو گل چرد * آب بر سر بنهدش خوش مىبرد

در بيان آن كه مصطفى صلى اللَّه عليه و آله شنيد كه عيسى عليه السلام بر روى آب رفت فرمود لو ازداد يقينه لمشى على الهواء

در بيان آن كه مصطفى صلى اللَّه عليه و آله شنيد كه عيسى عليه السلام بر روى آب رفت فرمود لو ازداد يقينه لمشى على الهواء

همچو عيسى بر سرش گيرد فرات * كايمنى از غرقه در آب حيات

گويد احمد گر يقينش افزون بدى * خود هوايش مركب و مأمون بدى

همچو من كه بر هوا راكب شدم * در شب معراج مستصحب شدم

گفت چون باشد سگى كور پليد * جست او از خواب خود را شير ديد

نه چنان شيرى كه كس تيرش زند * بل ز بيمش تيغ و پيكان بشكند