مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٥٦

[ ادامهء حكايت بلال ]

خنديدن جهود و پنداشتن كه صديق مغبون است در اين عقد

خنديدن جهود و پنداشتن كه صديق مغبون است در اين عقد

قهقهه زد آن جهود سنگ دل * از سر افسوس و طنز و غش و غل

گفت صديقش كه اين خنده چه بود * در جواب پرسش او خنده فزود

گفت اگر جدت نبودى و غرام * در خريدارى اين اسود غلام

من ز استيزه نمىجوشيد مى * خود به عشر اينش بفروشيد مى

كاو به نزد من نيرزد نيم دانگ * تو گران كردى بهايش را به بانگ

پس جوابش داد صديق اى غبى * گوهرى دادى به جوزى چون صبى

كاو به نزد من همىارزد دو كون * من به جانش ناظرستم تو به لون

زر سرخ است او سيه تاب آمده * از براى رشك اين احمق كنده

[ با حواس نمىتوان حقيقت روح را درك كرد ]

[ با حواس نمىتوان حقيقت روح را درك كرد ]

ديده‌ى اين هفت رنگ جسمها * درنيابد زين نقاب آن روح را

[ ادامهء حكايت بلال ]

[ ادامهء حكايت بلال ]

گر مكيسى كرديى در بيع بيش * دادمى من جمله ملك و مال خويش

ور مكاس افزوديى من ز اهتمام * دامنى زر كردمى از غير وام

سهل دادى ز انكه ارزان يافتى * در نديدى حقه را نشكافتى

حقه‌ى سر بسته جهل تو بداد * زود بينى كه چه غبنت اوفتاد

حقه‌ى پر لعل را دادى به باد * همچو زنگى در سيه رويى تو شاد

عاقبت وا حسرتا گويى بسى * بخت و دولت را فرو شد خود كسى

بخت با جامه‌ى غلامانه رسيد * چشم بد بختت بجز ظاهر نديد

او نمودت بندگى خويشتن * خوى زشتت كرد با او مكر و فن

اين سيه اسرار تن اسپيد را * بت پرستانه بگير اى ژاژخا

اين ترا و آن مرا برديم سود * هين لكم دين وَ لِيَ دِينِ اى جهود

[ نقد صورت‌پرستان ]

[ نقد صورت‌پرستان ]

خود سزاى بت پرستان اين بود * جلش اطلس اسب او چوبين بود

همچو گور كافران پر دود و نار * وز برون بر بسته صد نقش و نگار

همچو مال ظالمان بيرون جمال * و ز درونش خون مظلوم و و بال

چون منافق از برون صوم و صلات * و ز درون خاك سياه بىنبات

همچو ابرى خاليى پر قر و قر * نه در او نفع زمين نه قوت بر

همچو وعده‌ى مكر و گفتار دروغ * آخرش رسوا و اول با فروغ

[ ادامهء حكايت بلال ]

[ ادامهء حكايت بلال ]

بعد از آن بگرفت او دست بلال * آن ز زخم ضرس محنت چون خلال

شد خلالى در دهانى راه يافت * جانب شيرين زبانى مىشتافت