مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٥٣

[ همهء زيبايىها از جمال حضرت حق سرچشمه گرفته است ]

از سوى معراج آمد مصطفى * بر بلالش حبذا لى حبذا

چون كه صديق از بلال دم درست * اين شنيد از توبه‌ى او دست شست

باز گردانيدن صديق واقعه‌ى بلال را و ظلم جهودان را بر وى و احد احد گفتن او و افزون شدن كينه‌ى جهودان و قصه كردن آن قضيه پيش مصطفى عليه الصلاة و السلام و مشورت در خريدن او از جهودان

باز گردانيدن صديق واقعه‌ى بلال را و ظلم جهودان را بر وى و احد احد گفتن او و افزون شدن كينه‌ى جهودان و قصه كردن آن قضيه پيش مصطفى عليه الصلاة و السلام و مشورت در خريدن او از جهودان

بعد از آن صديق پيش مصطفى * گفت حال آن بلال با وفا

كان فلك پيماى ميمون بال چست * اين زمان در عشق و اندر دام تست

باز سلطان است ز آن جغدان به رنج * در حدث مدفون شدست آن زفت گنج

[ اهل دنيا بر صاحبدلان جفا مىكنند ]

[ اهل دنيا بر صاحبدلان جفا مىكنند ]

جغدها بر باز استم مىكنند * پر و بالش بىگناهى مىكنند

جرم او اين است كاو باز است و بس * غير خوبى جرم يوسف چيست پس

جغد را ويرانه باشد زاد و بود * هستشان بر باز ز آن خشم جهود

كه چرا مى ياد آرى ز آن ديار * يا ز قصر و ساعد آن شهريار

در ده جغدان فضولى مىكنى * فتنه و تشويش در مىافگنى

مسكن ما را كه شد رشك اثير * تو خرابه خوانى و نام حقير

شيد آوردى كه تا جغدان ما * مر ترا سازند شاه و پيشوا

وهم و سودايى در ايشان مىتنى * نام اين فردوس ويران مىكنى

بر سرت چندان زنيم اى بد صفات * كه بگويى ترك شيد و ترهات

[ ادامهء حكايت بلال ]

[ ادامهء حكايت بلال ]

پيش مشرق چار ميخش مىكنند * تن برهنه شاخ خارش مىزنند

از تنش صد جاى خون بر مىجهد * او احد مىگويد و سر مىنهد

پندها دادم كه پنهان دار دين * سر بپوشان از جهودان لعين

[ عاشق ، كشّاف اسرار است ]

[ عاشق ، كشّاف اسرار است ]

عاشق است او را قيامت آمده ست * تا در توبه بر او بسته شده ست

[ عشق ، با صبر و توبه در نمىسازد ]

[ عشق ، با صبر و توبه در نمىسازد ]

عاشقى و توبه يا امكان صبر * اين محالى باشد اى جان بس سطبر

توبه كرم و عشق همچون اژدها * توبه وصف خلق و آن وصف خدا

[ هر عشقى به سوى خدا راجع است ]

[ هر عشقى به سوى خدا راجع است ]

عشق ز اوصاف خداى بىنياز * عاشقى بر غير او باشد مجاز

[ همهء زيبايىها از جمال حضرت حق سرچشمه گرفته است ]

[ همهء زيبايىها از جمال حضرت حق سرچشمه گرفته است ]

ز انكه آن حسن زر اندود آمده ست * ظاهرش نور اندرون دود آمده ست

چون رود نور و شود پيدا دخان * بفسرد عشق مجازى آن زمان

وا رود آن حسن سوى اصل خود * جسم ماند گنده و رسوا و بد

نور مه راجع شود هم سوى ماه * وا رود عكسش ز ديوار سياه

پس بماند آب و گل بىآن نگار * گردد آن ديوار بىمه ديووار