مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٥٢

[ ادامهء حكايت بلال ]

اختران چرخ گر دورند هى * وين حواست كاهلند و سست پى

اختران چشم و گوش و هوش ما * شب كجايند و به بيدارى كجا

گاه در سعد و وصال و دل خوشى * گاه در نحس و فراق و بىهشى

ماه گردون چون در اين گرديدن است * گاه تاريك و زمانى روشن است

گه بهار و صيف همچون شهد و شير * گه سياستگاه برف و زمهرير

[ همهء موجودات ، تسليم امر حق‌اند ]

[ همهء موجودات ، تسليم امر حق‌اند ]

چون كه كليات پيش او چو گوست * سخره و سجده كن چوگان اوست

تو كه يك جزوى دلا زين صد هزار * چون نباشى پيش حكمش بىقرار

چون ستورى باش در حكم امير * گه در آخور حبس گاهى در مسير

چون كه بر ميخت ببندد بسته باش * چون كه بگشايد برو برجسته باش

آفتاب اندر فلك كژ مىجهد * در سيه رويى خسوفش مىدهد

كز ذنب پرهيز كن هين هوش دار * تا نگردى تو سيه رو ديگ‌وار

ابر را هم تازيانه‌ى آتشين * مىزنندش كانچنان رو نه چنين

بر فلان وادى ببار اين سوم بار * گوشمالش مىدهد كه گوش دار

[ پرهيز از كژروى ]

[ پرهيز از كژروى ]

عقل تو از آفتابى بيش نيست * اندر آن فكرى كه نهى آمد مه ايست

كژ منه اى عقل تو هم گام خويش * تا نيايد آن خسوف رو به پيش

چون گنه كمتر بود نيم آفتاب * منخسف بينى و نيمى نور تاب

كه به قدر جرم مىگيرم ترا * اين بود تقرير در داد و جزا

خواه نيك و خواه بد فاش و ستير * بر همه اشيا سميعيم و بصير

[ حالت جذبهء عرفانى ]

[ حالت جذبهء عرفانى ]

زين گذر كن اى پدر نوروز شد * خلق از خلاق خوش پدفوز شد

باز آمد آب جان در جوى ما * باز آمد شاه ما در كوى ما

مىخرامد بخت و دامن مىكشد * نوبت توبه شكستن مىزند

توبه را بار دگر سيلاب برد * فرصت آمد پاسبان را خواب برد

هر خمارى مست گشت و باده خورد * رخت را امشب گرو خواهيم كرد

ز آن شراب لعل جان جان فزا * لعل اندر لعل اندر لعل ما

باز خرم گشت مجلس دل فروز * خيز دفع چشم بد اسپند سوز

نعره مستان خوش مىآيدم * تا ابد جانا چنين مىبايدم

[ ادامهء حكايت بلال ]

[ ادامهء حكايت بلال ]

نك هلالى با بلالى يار شد * زخم خار او را گل و گلنار شد

گر ز زخم خار تن غربال شد * جان و جسم گلشن اقبال شد

تن به پيش زخم خار آن جهود * جان من مست و خراب آن ودود

بوى جانى سوى جانم مىرسد * بوى يار مهربانم مىرسد