مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤٩

[ ادامهء حكايت سحورى ]

هر كه او بىمايه‌ى بازار رفت * عمر رفت و باز گشت او خام تفت

هى كجا بودى برادر هيچ جا * هى چه پختى بهر خوردن هيچ با

مشترى شو تا بجنبد دست من * لعل زايد معدن آبست من

مشترى گر چه كه سست و بارد است * دعوت دين كن كه دعوت وارد است

باز پران كن حمام روح گير * در ره دعوت طريق نوح گير

خدمتى مىكن براى كردگار * با قبول و رد خلقانت چه كار

داستان آن شخص كه بر در سرايى نيم شب سحورى مىزد همسايه او را گفت كه آخر نيم شب است سحر نيست و ديگر آن كه در اين سراى كسى نيست بهر كى مىزنى ، و جواب گفتن مطرب او را

داستان آن شخص كه بر در سرايى نيم شب سحورى مىزد همسايه او را گفت كه آخر نيم شب است سحر نيست و ديگر آن كه در اين سراى كسى نيست بهر كى مىزنى ، و جواب گفتن مطرب او را

[ حكايت در بيان اينكه به حقيقت دعوت كن و به اقبال و ادبار مخاطبان ، كارى نداشته باش ]

[ حكايت در بيان اينكه به حقيقت دعوت كن و به اقبال و ادبار مخاطبان ، كارى نداشته باش ]

آن يكى مىزد سحورى بر درى * درگهى بود و رواق مهترى

نيم شب مىزد سحورى را به جد * گفت او را قائلى كاى مستمد

اولا وقت سحر زن اين سحور * نيم شب نبود گه اين شر و شور

ديگر آن كه فهم كن اى بو الهوس * كه در اين خانه درون خود هست كس

كس در اينجا نيست جز ديو و پرى * روزگار خود چه ياوه مىبرى

بهر گوشى مىزنى دف گوش كو * هوش بايد تا بداند هوش كو

گفت گفتى بشنو از چاكر جواب * تا نمانى در تحير و اضطراب

[ لزوم پايدارى در دعوت به حقيقت ]

[ لزوم پايدارى در دعوت به حقيقت ]

گر چه هست اين دم بر تو نيم شب * نزد من نزديك شد صبح طرب

هر شكستى پيش من پيروز شد * جمله شبها پيش چشمم روز شد

پيش تو خون است آب رود نيل * نزد من خون نيست آب است اى نبيل

در حق تو آهن است آن و رخام * پيش داود نبى موم است و رام

پيش تو كه بس گران است و جماد * مطرب است او پيش داود اوستاد

پيش تو آن سنگ ريزه ساكت است * پيش احمد او فصيح و قانت است

پيش تو استون مسجد مرده‌اى است * پيش احمد عاشقى دل برده‌اى است

[ همهء ذرات جهان ، هوشمند هستند ]

[ همهء ذرات جهان ، هوشمند هستند ]

جمله اجزاى جهان پيش عوام * مرده و پيش خدا دانا و رام

[ ادامهء حكايت سحورى ]

[ ادامهء حكايت سحورى ]

آن چه گفتى كاندر اين خانه و سرا * نيست كس چون مىزنى اين طبل را

بهر حق اين خلق زرها مىدهند * صد اساس خير و مسجد مىنهند

مال و تن در راه حج دور دست * خوش همىبازند چون عشاق مست

هيچ مىگويند كان خانه تهى است * بلكه صاحب خانه جان مختبى است

پر همىبيند سراى دوست را * آن كه از نور إله استش ضيا