مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤٢

[ در ستايش محمّد ( ص ) ]

مطرب آغازيد بيتى خوابناك * كه انلنى الكاس يا من لا اراك

[ اختفاى ذات حق تعالى از شدّت ظهور اوست ]

[ اختفاى ذات حق تعالى از شدّت ظهور اوست ]

أنت وجهى لا عجب ان لا اراه * غايه القرب حجاب الاشتباه

أنت عقلى لا عجب ان لم ارك * من وفور الالتباس المشتبك

جئت اقرب أنت من حبل الوريد * كم اقل يا يا نداء للبعيد

بل اغالطهم أنادي فى القفار * كى اكتم من معى ممن اغار

[ در آمدن ضرير در خانه‌ى مصطفى عليه السلام و گريختن عايشه ]

[ در آمدن ضرير در خانه‌ى مصطفى عليه السلام و گريختن عايشه ]

در آمدن ضرير در خانه‌ى مصطفى عليه السلام و گريختن عايشه از پيش ضرير و گفتن رسول عليه السلام كه چه مىگريزى او ترا نمىبيند ، و جواب دادن عايشه رسول را صلى اللَّه عليه و آله و سلم

در آمدن ضرير در خانه‌ى مصطفى عليه السلام و گريختن عايشه از پيش ضرير و گفتن رسول عليه السلام كه چه مىگريزى او ترا نمىبيند ، و جواب دادن عايشه رسول را صلى اللَّه عليه و آله و سلم

[ حكايت در بيان اينكه عارفان ، نسبت به حق تعالى غيرت مىورزند ]

[ حكايت در بيان اينكه عارفان ، نسبت به حق تعالى غيرت مىورزند ]

اندر آمد پيش پيغمبر ضرير * كاى نوا بخش تنور هر خمير

اى تو مير آب و من مستسقىام * مستغاث المستغاث اى ساقىام

چون در آمد آن ضرير از در شتاب * عايشه بگريخت بهر احتجاب

ز انكه واقف بود آن خاتون پاك * از غيورى رسول رشكناك

هر كه زيباتر بود رشكش فزون * ز انكه رشك از ناز خيزد يا بنون

گنده پيران شوى را قما دهند * چون كه از زشتى و پيرى آگهند

[ در ستايش محمّد ( ص ) ]

[ در ستايش محمّد ( ص ) ]

چون جمال احمدى در هر دو كون * كى بده‌ست اى فر يزدانيش عون

نازهاى هر دو كون او را رسد * غيرت آن خورشيد صد تو را رسد

كه در افگندم به كيوان گوى را * در كشيد اى اختران هى روى را

در شعاع بىنظيرم لا شويد * ور نه پيش نور من رسوا شويد

از كرم من هر شبى غايب شوم * كى روم الا نمايم كه روم

تا شما بىمن شبى خفاش‌وار * پر زنان پريد گرد اين مطار

همچو طاوسان پرى عرضه كنيد * باز مست و سركش و معجب شويد

بنگريد آن پاى خود را زشت ساز * همچو چارق كاو بود شمع اياز

رو نمايم صبح بهر گوشمال * تا نگرديد از منى ز اهل شمال

ترك آن كن كه دراز است آن سخن * نهى كردست از درازى امر كُنْ