مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨١٤

[ تصرف حق در هستى ]

همچو خفتن گشت اين مردن مرا * ز اعتماد بعث كردن اى خدا

هفت دريا هر دم ار گردد سراب * گوش گيرى آوريش اى آب آب

عقل لرزان از اجل و آن عشق شوخ * سنگ كى ترسد ز باران چون كلوخ

از صحاف مثنوى اين پنجمست * در بروج چرخ جان چون انجمست

ره نيابد از ستاره هر حواس * جز كه كشتيبان استاره شناس

جز نظاره نيست قسم ديگران * از سعودش غافلند و از قرآن

آشنايى گير شبها تا به روز * با چنين استاره‌هاى ديو سوز

هر يكى در دفع ديو بد گمان * هست نفط انداز قلعه‌ى آسمان

اختران با ديو همچون عقرب است * مشترى را او ولى الاقرب است

قوس اگر از تير دوزد ديو را * دلو پر آب است زرع و ميو را

حوت اگر چه كشتى غى بشكند * دوست را چون ثور كشتى مىكند

شمس اگر شب را به درد چون اسد * لعل را زو خلعت اطلس رسد

هر وجودى كز عدم بنمود سر * بر يكى زهر است و بر ديگر شكر

دوست شو وز خوى ناخوش شو برى * تا ز خمره‌ى زهر هم شكر خورى

ز آن نشد فاروق را زهرى گزند * كه بد آن ترياق فاروقيش قند