مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨١٠

[ فنا ، مقدمهء بقا ]

رحم كن بر وى كه روى تو بديد * فرقت تلخ تو چون خواهد كشيد

از فراق و هجر مىگويى سخن * هر چه خواهى كن و ليكن اين مكن

[ فراق از حق ، تلخ‌ترين مرگ ]

[ فراق از حق ، تلخ‌ترين مرگ ]

صد هزاران مرگ تلخ شصت تو * نيست مانند فراق روى تو

تلخى هجر از ذكور و از اناث * دور دار اى مجرمان را مستغاث

بر اميد وصل تو مردن خوش است * تلخى هجر تو فوق آتش است

[ عنايت الهى ، زدايندهء رنج‌ها ]

[ عنايت الهى ، زدايندهء رنج‌ها ]

گبر مىگويد ميان آن سقر * چه غمم بودى گرم كردى نظر

كان نظر شيرين كننده‌ى رنجهاست * ساحران را خون بهاى دست و پاست

تفسير گفتن ساحران فرعون را در وقت سياست كه لا ضَيْرَ إِنَّا إِلى رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ

تفسير گفتن ساحران فرعون را در وقت سياست كه لا ضَيْرَ إِنَّا إِلى رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ

نعره‌ى لا ضَيْرَ بشنيد آسمان * چرخ گويى شد پى آن صولجان

ضربت فرعون ما را نيست ضير * لطف حق غالب بود بر قهر غير

[ شيرينى مرگ عارفانه ]

[ شيرينى مرگ عارفانه ]

گر بدانى سر ما را اى مضل * مىرهانيمان ز رنج اى كوردل

هين بيا زين سو ببين كاين ارغنون * مىزند يا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ

داد ما را فضل حق فرعونيى * نه چو فرعونيت و ملكت فانيى

سر بر آر و ملك بين زنده و جليل * اى شده غره به مصر و رود نيل

گر تو ترك اين نجس خرقه كنى * نيل را در نيل جان غرقه كنى

هين بدار از مصر اى فرعون دست * در ميان مصر جان صد مصر هست

[ در نقد صفت خود بينانهء فرعون و فرعون صفتان تاريخ بشر ]

[ در نقد صفت خود بينانهء فرعون و فرعون صفتان تاريخ بشر ]

تو انا رب همىگويى به عام * غافل از ماهيت اين هر دو نام

رب بر مربوب كى لرزان بود * كى انا دان بند جسم و جان بود

نك انا ماييم رسته از انا * از اناى پر بلاى پر عنا

آن انايى بر تو اى سگ شوم بود * در حق ما دولت محتوم بود

گر نبوديت اين انايى كينه كش * كى زدى بر ما چنين اقبال خوش

شكر آنك از دار فانى مىرهيم * بر سر اين دار پندت مىدهيم

[ مرگ عارفان ، مقدمهء جاودانگى است ]

[ مرگ عارفان ، مقدمهء جاودانگى است ]

دار قتل ما براق رحلت است * دار ملك تو غرور و غفلت است

اين حياتى خفيه در نقش ممات * و آن مماتى خفيه در قشر حيات

[ وارونه نمايى دنيا ]

[ وارونه نمايى دنيا ]

مىنمايد نور نار و نار نور * ور نه دنيا كى بدى دار الغرور

[ فنا ، مقدمهء بقا ]

[ فنا ، مقدمهء بقا ]

هين مكن تعجيل اول نيست شو * چون غروب آرى بر آ از شرق ضو