مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٠٩

[ در صفت عفو خداوند ]

قصد شاه به كشتن امرا و شفاعت كردن اياز پيش تخت سلطان كه العفو اولى

قصد شاه به كشتن امرا و شفاعت كردن اياز پيش تخت سلطان كه العفو اولى

پس اياز مهر افزا بر جهيد * پيش تخت آن الغ سلطان دويد

سجده‌اى كرد و گلوى خود گرفت * كاى قبادى كز تو چرخ آرد شگفت

اى همايى كه همايان فرخى * از تو دارند و سخاوت هر سخى

اى كريمى كه كرمهاى جهان * محو گردد پيش ايثارت نهان

اى لطيفى كه گل سرخت بديد * از خجالت پيرهن را بر دريد

[ لطف و عفو خداوند ، سبب گستاخى گنه كاران ]

[ لطف و عفو خداوند ، سبب گستاخى گنه كاران ]

از غفورى تو غفران چشم سير * روبهان بر شير از عفو تو چير

جز كه عفو تو كه را دارد سند * هر كه با امر تو بىباكى كند

غفلت و گستاخى اين مجرمان * از وفور عفو تست اى عفو لان

دايما غفلت ز گستاخى دمد * كه برد تعظيم از ديده رمد

غفلت و نسيان بد آموخته * ز آتش تعظيم گردد سوخته

[ قهر خداوند ، بيدار كننده است ]

[ قهر خداوند ، بيدار كننده است ]

هيبتش بيدارى و فطنت دهد * سهو و نسيان از دلش بيرون جهد

[ تمثيل براى بيت پيشين ]

[ تمثيل براى بيت پيشين ]

وقت غارت خواب نايد خلق را * تا بنربايد كسى زو دلق را

خواب چون در مىرمد از بيم دلق * خواب نسيان كى بود با بيم حلق

لا تواخذ ان نسينا شد گواه * كه بود نسيان به وجهى هم گناه

ز انكه استكمال تعظيم او نكرد * ور نه نسيان در نياوردى نبرد

[ انسان در غفلت خود ، مسؤول است ]

[ انسان در غفلت خود ، مسؤول است ]

گر چه نسيان لا بد و ناچار بود * در سبب ورزيدن او مختار بود

كه تهاون كرد در تعظيمها * تا كه نسيان زاد يا سهو و خطا

همچو مستى كاو جنايتها كند * گويد او معذور بودم من ز خود

گويدش ليكن سبب اى زشت كار * از تو بد در رفتن آن اختيار

بىخودى نامد به خود تش خواندى * اختيارت خود نشد تش راندى

[ مستان بادهء الهى نيز كشف اسرار كنند ]

[ مستان بادهء الهى نيز كشف اسرار كنند ]

گر رسيدى مستيى بىجهد تو * حفظ كردى ساقى جان عهد تو

پشت دارت بودى او و عذر خواه * من غلام زلت مست إله

[ در صفت عفو خداوند ]

[ در صفت عفو خداوند ]

عفوهاى جمله عالم ذره‌اى * عكس عفوت اى ز تو هر بهره‌اى

عفوها گفته ثناى عفو تو * نيست كفوش أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا *

جانشان بخش و ز خودشان هم مران * كام شيرين تواند اى كامران