مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٠٦

[ حكايت در اينكه انسان كامل و عارف و اصل ، مطيع فرمان حق است ]

ترك خشم و شهوت و حرص آورى * هست مردى و رگ پيغمبرى

نرى خر گو مباش اندر رگش * حق همىخواند الغ بگلر بگش

مرده‌اى باشم به من حق بنگرد * به از آن زنده كه باشد دور و رد

[ شهوات ، آدمى را دوزخى كند و خويشتن‌دارى ، او را به بهشت اندر سازد ]

[ شهوات ، آدمى را دوزخى كند و خويشتن‌دارى ، او را به بهشت اندر سازد ]

مغز مردى اين شناس و پوست آن * آن برد دوزخ برد اين در جنان

[ راه بهشت از سختىها مىگذرد و راه دوزخ از ميان هوس‌ها ]

[ راه بهشت از سختىها مىگذرد و راه دوزخ از ميان هوس‌ها ]

حفت الجنة مكاره را رسيد * حفت النار از هوا آمد پديد

[ ستايش انسان كامل به جهت اوصاف والاى او ]

[ ستايش انسان كامل به جهت اوصاف والاى او ]

اى اياز شير نر ديو كش * مردى خر كم فزون مردى هش

آن چه چندين صدر ادراكش نكرد * لعب كودك بود پيشت اينت مرد

اى بديده لذت امر مرا * جان سپرده بهر امرم در وفا

داستان ذوق امر و چاشنيش * بشنو اكنون در بيان معنويش

دادن شاه گوهر را ميان ديوان و مجمع به دست وزير كه اين چند ارزد و مبالغه كردن وزير در قيمت او و فرمودن شاه او را كه اكنون اين را بشكن و گفتن وزير كه اين را چون بشكنم الى آخر القصه

دادن شاه گوهر را ميان ديوان و مجمع به دست وزير كه اين چند ارزد و مبالغه كردن وزير در قيمت او و فرمودن شاه او را كه اكنون اين را بشكن و گفتن وزير كه اين را چون بشكنم الى آخر القصه

[ حكايت در اينكه انسان كامل و عارف و اصل ، مطيع فرمان حق است ]

[ حكايت در اينكه انسان كامل و عارف و اصل ، مطيع فرمان حق است ]

شاه روزى جانب ديوان شتافت * جمله اركان را در آن ديوان بيافت

گوهرى بيرون كشيد او مستنير * پس نهادش زود در كف وزير

گفت چون است و چه ارزد اين گهر * گفت به ارزد ز صد خروار زر

گفت بشكن گفت چونش بشكنم * نيك خواه مخزن و مالت منم

چون روا دارم كه مثل اين گهر * كه نيايد در بها گردد هدر

گفت شاباش و بدادش خلعتى * گوهر از وى بستد آن شاه و فتى

كرد ايثار وزير آن شاه جود * هر لباس و حله كاو پوشيده بود

ساعتيشان كرد مشغول سخن * از قضيه‌ى تازه و راز كهن

بعد از آن دادش به دست حاجبى * كه چه ارزد اين به پيش طالبى

گفت ارزد اين به نيمه‌ى مملكت * كش نگه دارد خدا از مهلكت

گفت بشكن گفت اى خورشيد تيغ * بس دريغ است اين شكستن را دريغ

قيمتش بگذار بين تاب و لمع * كه شده‌ست اين نور روز او را تبع

دست كى جنبد مرا در كسر او * كى خزينه‌ى شاه را باشم عدو

شاه خلعت داد و ادرارش فزود * پس دهان در مدح عقل او گشود