مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٠٠

پشيمان شدن آن سر لشكر از جنايت كه كرد و سوگند دادن او آن كنيزك را كه به خليفه باز نگويد از آن چه رفت

چون برون انداخت شلوار و نشست * در ميان پاى زن آن زن پرست

چون ذكر سوى مقر مىرفت راست * رستخيز و غلغل از لشكر بخاست

بر جهيد و كون برهنه سوى صف * ذو الفقار همچو آتش او به كف

ديد شير نر سيه از نيستان * بر زده بر قلب لشكر ناگهان

تازيان چون ديو در جوش آمده * هر طويله و خيمه اندر هم زده

شير نر گنبد همىكرد از لغز * در هوا چون موج دريا بيست گز

پهلوان مردانه بود و بىحذر * پيش شير آمد چو شير مست نر

زد به شمشير و سرش را بر شكافت * زود سوى خيمه‌ى مه رو شتافت

چون كه خود را او بدان حورى نمود * مردى او همچنان بر پاى بود

با چنان شيرى به چالش گشت جفت * مردى او مانده بر پاى و نخفت

آن بت شيرين لقاى ماه رو * در عجب درماند از مردى او

جفت شد با او به شهوت آن زمان * متحد گشتند حالى آن دو جان

ز اتصال اين دو جان با همدگر * مىرسد از غيبشان جانى دگر

[ جواب عمل و تجسّم اعمال ]

[ جواب عمل و تجسّم اعمال ]

رو نمايد از طريق زادنى * گر نباشد از علوقش ره زنى

هر كجا دو كس به مهرى يا به كين * جمع آيد ثالثى زايد يقين

ليك اندر غيب زايد آن صور * چون روى آن سو ببينى در نظر

آن نتايج از قرانات تو زاد * هين مگرد از هر قرينى زود شاد

منتظر مىباش آن ميقات را * صدق دان الحاق ذريات را

كز عمل زاييده‌اند و از علل * هر يكى را صورت و نطق و طلل

بانگشان در مىرسد ز آن خوش حجال * كاى ز ما غافل هلا زوتر تعال

منتظر در غيب جان مرد و زن * مول مولت چيست زوتر گام زن

راه گم كرد او از آن صبح دروغ * چون مگس افتاد اندر ديگ دوغ

پشيمان شدن آن سر لشكر از جنايت كه كرد و سوگند دادن او آن كنيزك را كه به خليفه باز نگويد از آن چه رفت

پشيمان شدن آن سر لشكر از جنايت كه كرد و سوگند دادن او آن كنيزك را كه به خليفه باز نگويد از آن چه رفت

چند روزى هم بر آن بد بعد از آن * شد پشيمان او از آن جرم گران

داد سوگندش كه اى خورشيد رو * با خليفه زين چه شد رمزى مگو

چون بديد او را خليفه مست گشت * پس ز بام افتاد او را نيز طشت

ديد صد چندان كه وصفش كرده بود * كى بود خود ديده مانند شنود