مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٩٣

[ نتيجه‌گيرى از حكايت ]

وصيت كردن پدر دختر را كه خود را نگه دار تا حامله نشوى از شوهرت

وصيت كردن پدر دختر را كه خود را نگه دار تا حامله نشوى از شوهرت

[ حكايت در اينكه شهوت ، حجاب دل و ديده شود ]

[ حكايت در اينكه شهوت ، حجاب دل و ديده شود ]

خواجه‌اى بوده‌ست او را دخترى * زهره خدى مه رخى سيمين برى

گشت بالغ داد دختر را به شو * شو نبود اندر كفايت كفو او

خربزه چون در رسد شد آبناك * گر بنشكافى تلف گشت و هلاك

چون ضرورت بود دختر را بداد * او به ناكفوى ز تخويف فساد

گفت دختر را كز اين داماد نو * خويشتن پرهيز كن حامل مشو

كه ضرورت بود عقد اين گدا * اين غريب اشمار را نبود وفا

ناگهان بجهد كند ترك همه * بر تو طفل او بماند مظلمه

گفت دختر كاى پدر خدمت كنم * هست پندت دل پذير و مغتنم

هر دو روزى هر سه روزى آن پدر * دختر خود را بفرمودى حذر

حامله شد ناگهان دختر از او * چون بود هر دو جوان خاتون و شو

از پدر او را خفى مىداشتش * پنج ماهه گشت كودك يا كه شش

گشت پيدا گفت بابا چيست اين * من نگفتم كه از او دورى گزين

اين وصيتهاى من خود باد بود * كه نكردت پند و وعظم هيچ سود

گفت بابا چون كنم پرهيز من * آتش و پنبه است بىشك مرد و زن

پنبه را پرهيز از آتش كجاست * يا در آتش كى حفاظ است و تقاست

گفت من گفتم كه سوى او مرو * تو پذيراى منى او مشو

در زمان حال و انزال و خوشى * خويشتن بايد كه از وى در كشى

گفت كى دانم كه انزالش كى است * اين نهان است و به غايت دور دست

گفت چشمش چون كلاپيسه شود * فهم كن كان وقت انزالش بود

گفت تا چشمش كلاپيسه شدن * كور گشته است اين دو چشم كور من

[ نتيجه‌گيرى از حكايت ]

[ نتيجه‌گيرى از حكايت ]

نيست هر عقلى حقيرى پايدار * وقت حرص و وقت خشم و كارزار