مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٩١

[ زير شمشير غمش ، رقص‌كنان بايد رفت ]

رفت عريان در لحاف آن دم عروس * داد مهمان را به رغبت چند بوس

گفت مىترسيدم اى مرد كلان * خود همان آمد همان آمد همان

مرد مهمان را گل و باران نشاند * بر تو چون صابون سلطانى بماند

اندر اين باران و گل او كى رود * بر سر و جان تو او تاوان شود

زود مهمان جست و گفت اى زن بهل * موزه دارم غم ندارم من ز گل

من روان گشتم شما را خير باد * در سفر يك دم مبادا روح شاد

تا كه زوتر جانب معدن رود * كاين خوشى اندر سفر ره زن شود

زن پشيمان شد از آن گفتار سرد * چون رميد و رفت آن مهمان فرد

زن بسى گفتش كه آخر اى امير * گر مزاحى كردم از طيبت مگير

سجده و زارى زن سودى نداشت * رفت و ايشان را در آن حسرت گذاشت

جامه از رق كرد ز آن پس مرد و زن * صورتش ديدند شمعى بىلگن

مىشد و صحرا ز نور شمع مرد * چون بهشت از ظلمت شب گشته فرد

كرد مهمان خانه خانه‌ى خويش را * از غم و از خجلت اين ماجرا

در درون هر دو از راه نهان * هر زمان گفتى خيال ميهمان

كه منم يار خضر صد گنج جود * مىفشاندم ليك روزيتان نبود

تمثيل فكر هر روزينه كه اندر دل آيد به مهمان نو كه از اول روز در خانه فرو آيد و تحكم و بد خويى كند به خداوند خانه و فضيلت مهمان نوازى و ناز مهمان كشيدن

تمثيل فكر هر روزينه كه اندر دل آيد به مهمان نو كه از اول روز در خانه فرو آيد و تحكم و بد خويى كند به خداوند خانه و فضيلت مهمان نوازى و ناز مهمان كشيدن

[ انديشه‌ها و خواطر ، مدام بر قلب آدمى عارض مىشود ]

[ انديشه‌ها و خواطر ، مدام بر قلب آدمى عارض مىشود ]

هر دمى فكرى چو مهمان عزيز * آيد اندر سينه‌ات هر روز نيز

فكر را اى جان به جاى شخص دان * ز انكه شخص از فكر دارد قدر و جان

[ تمثيل در اينكه غم نيز غنيمت است ، زيرا زمينه ساز شادى تازه است ]

[ تمثيل در اينكه غم نيز غنيمت است ، زيرا زمينه ساز شادى تازه است ]

فكر غم گر راه شادى مىزند * كارسازيهاى شادى مىكند

خانه مىروبد به تندى او ز غير * تا در آيد شادى نو ز اصل خير

مىفشاند برگ زرد از شاخ دل * تا برويد برگ سبز متصل

مىكند بيخ سرور كهنه را * تا خرامد ذوق نو از ما و را

غم كند بيخ كژ پوسيده را * تا نمايد بيخ رو پوشيده را

غم ز دل هر چه بريزد يا برد * در عوض حقا كه بهتر آورد

خاصه آن را كه يقينش باشد اين * كه بود غم بنده‌ى اهل يقين

گر ترش رويى نيارد ابر و برق * رز بسوزد از تبسمهاى شرق

[ غم‌ها و شادىها ، ناپايدار است ]

[ غم‌ها و شادىها ، ناپايدار است ]

سعد و نحس اندر دلت مهمان شود * چون ستاره خانه خانه مىرود

[ زير شمشير غمش ، رقص‌كنان بايد رفت ]

[ زير شمشير غمش ، رقص‌كنان بايد رفت ]