مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٩٠

[ حكايت در اينكه انديشه‌ها و خواطر خوب را بايد پاس داشت ]

تمثيل تن آدمى به مهمان خانه و انديشه‌هاى مختلف به مهمانان مختلف ، و عارف در رضا بدان انديشه‌هاى غم و شادى چون شخص مهمان دوست غريب نو از خليل‌وار ، كه در خليل به اكرام ضيف پيوسته باز بود بر كافر و مومن و امين و خاين و با همه مهمانان رو تازه داشتى

تمثيل تن آدمى به مهمان خانه و انديشه‌هاى مختلف به مهمانان مختلف ، و عارف در رضا بدان انديشه‌هاى غم و شادى چون شخص مهمان دوست غريب نو از خليل‌وار ، كه در خليل به اكرام ضيف پيوسته باز بود بر كافر و مومن و امين و خاين و با همه مهمانان رو تازه داشتى

[ تمثيل در بيان اينكه بايد قدر افكار و احوال خوش معنوى را دانست ]

[ تمثيل در بيان اينكه بايد قدر افكار و احوال خوش معنوى را دانست ]

هست مهمان خانه اين تن اى جوان * هر صباحى ضيف نو آيد دوان

هين مگو كاين ماند اندر گردنم * كه هم اكنون باز پرد در عدم

هر چه آيد از جهان غيب‌وش * در دلت ضيف است او را دار خوش

حكايت آن مهمان كه زن خداوند خانه گفت كه باران فرو گرفت و مهمان در گردن ما ماند

حكايت آن مهمان كه زن خداوند خانه گفت كه باران فرو گرفت و مهمان در گردن ما ماند

[ حكايت در اينكه انديشه‌ها و خواطر خوب را بايد پاس داشت ]

[ حكايت در اينكه انديشه‌ها و خواطر خوب را بايد پاس داشت ]

آن يكى را بىگهان آمد قنق * ساخت او را همچو طوق اندر عنق

خوان كشيد او را كرامتها نمود * آن شب اندر كوى ايشان سور بود

مرد زن را گفت پنهانى سخن * كامشب اى خاتون دو جامه‌ى خواب كن

بستر ما را بگستر سوى در * بهر مهمان گستر آن سوى دگر

گفت زن خدمت كنم شادى كنم * سمع و طاعه اى دو چشم روشنم

هر دو بستر گستريد و رفت زن * سوى ختنه سور كرد آن جا وطن

ماند مهمان عزيز و شوهرش * نقل بنهادند از خشك و ترش

در سمر گفتند هر دو منتجب * سر گذشت نيك و بد تا نيم شب

بعد از آن مهمان ز خواب و از سمر * شد در آن بستر كه بود آن سوى در

شوهر از خجلت به دو چيزى نگفت * كه ترا اين سوست اى جان جاى خفت

كه براى خواب تو اى بو الكرم * بستر آن سوى دگر افكنده‌ام

آن قرارى كه به زن او داده بود * گشت مبدل و آن طرف مهمان غنود

آن شب آن جا سخت باران در گرفت * كز غليظى ابرشان آمد شگفت

زن بيامد بر گمان آن كه شو * سوى در خفته‌ست و آن سو آن عمو