مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٨٦

[ انسان كامل از دام مظاهر هستى رهيده است ]

جواب گفتن امير مر آن شفيعان را و همسايگان زاهد را كه گستاخى چرا كرد و سبوى ما را چرا شكست من در اين باب شفاعت قبول نخواهم كرد كه سوگند خورده‌ام كه سزاى او را بدهم

جواب گفتن امير مر آن شفيعان را و همسايگان زاهد را كه گستاخى چرا كرد و سبوى ما را چرا شكست من در اين باب شفاعت قبول نخواهم كرد كه سوگند خورده‌ام كه سزاى او را بدهم

مير گفت او كيست كو سنگى زند * بر سبوى ما سبو را بشكند

چون گذر سازد ز كويم شير نر * ترس ترسان بگذرد با صد حذر

بنده‌ى ما را چرا آزرد دل * كرد ما را پيش مهمانان خجل

شربتى كه به ز خون اوست ريخت * اين زمان همچون زنان از ما گريخت

ليك جان از دست من او كى برد * گير همچون مرغ بالا بر پرد

تير قهر خويش بر پرش زنم * پر و بال مرده ريگش بر كنم

گر رود در سنگ سخت از كوششم * از دل سنگش كنون بيرون كشم

من برانم بر تن او ضربتى * كه بود قوادگان را عبرتى

با همه سالوس با ما نيز هم * داد او و صد چو او اين دم دهم

خشم خون خوارش شده بد سركشى * از دهانش مىبرآمد آتشى

دوم بار دست و پاى امير را بوسيدن و لابه كردن شفيعان و همسايگان زاهد

دوم بار دست و پاى امير را بوسيدن و لابه كردن شفيعان و همسايگان زاهد

آن شفيعان از دم هيهاى او * چند بوسيدند دست و پاى او

[ انسان كامل از عشق حق ، مست است ]

[ انسان كامل از عشق حق ، مست است ]

كاى امير از تو نشايد كين كشى * گر بشد باده تو بىباده خوشى

[ مستى انسان كامل از شراب انگورى نيست ]

[ مستى انسان كامل از شراب انگورى نيست ]

باده سرمايه ز لطف تو برد * لطف آب از لطف تو حسرت خورد

پادشاهى كن ببخشش اى رحيم * اى كريم ابن الكريم ابن الكريم

هر شرابى بنده‌ى اين قد و خد * جمله مستان را بود بر تو حسد

هيچ محتاج مى گلگون نه‌اى * ترك كن گلگونه تو گلگونه‌اى

اى رخ چون زهره‌ات شمس الضحى * اى گداى رنگ تو گلگونه‌ها

باده كاندر خنب مىجوشد نهان * ز اشتياق روى تو جوشد چنان

[ انسان كامل از دام مظاهر هستى رهيده است ]

[ انسان كامل از دام مظاهر هستى رهيده است ]

اى همه دريا چه خواهى كرد نم * وى همه هستى چه مىجويى عدم

اى مه تابان چه خواهى كرد گرد * اى كه مه در پيش رويت روى زرد