مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٨٥
[ ادامهء حكايت آن امير كه . . . ]
ساعتى با بخت خود اندر جدال * كه همه پران و ما ببريده بال
[ زهد خشك ، آدمى را بد خلق كند ]
[ زهد خشك ، آدمى را بد خلق كند ]
هر كه محبوس است اندر بو و رنگ * گر چه در زهد است باشد خوش تنگ
تا برون نايد از اين تنگين مناخ * كى شود خويش خوش و صدرش فراخ
[ حالت قبض در سلوك ]
[ حالت قبض در سلوك ]
زاهدان را در خلا پيش از گشاد * كارد و استره نشايد هيچ داد
كز ضجر خود را بدراند شكم * غصهى آن بىمراديها و غم
انداختن مصطفى عليه السلام خود را از كوه حرى از وحشت دير نمودن جبرئيل عليه السلام و نمودن جبرئيل عليه السلام خود را به وى كه مينداز ترا دولتها در پيش است
انداختن مصطفى عليه السلام خود را از كوه حرى از وحشت دير نمودن جبرئيل عليه السلام و نمودن جبرئيل عليه السلام خود را به وى كه مينداز ترا دولتها در پيش است
[ حكايت در عروض حالت دلتنگى و قبض در آغاز سلوك ]
[ حكايت در عروض حالت دلتنگى و قبض در آغاز سلوك ]
مصطفى را هجر چون بفراختى * خويش را از كوه مىانداختى
تا بگفتى جبرئيلش هين مكن * كه ترا بس دولت است از امر كُنْ
مصطفى ساكن شدى ز انداختن * باز هجران آوريدى تاختن
باز خود را سر نگون از كوه او * مىفگندى از غم و اندوه او
باز خود پيدا شدى آن جبرئيل * كه مكن اين اى تو شاه بىبديل
همچنين مىبود تا كشف حجاب * تا بيابيد آن گهر را او ز جيب
[ ريشهء همهء رنجها ، فراق است ]
[ ريشهء همهء رنجها ، فراق است ]
بهر هر محنت چو خود را مىكشند * اصل محنتهاست اين چونش كشند
[ انسان كه سرانجام فدا خواهد شد ، چرا در راه اهداف عالى فدا نشود ؟ ! ]
[ انسان كه سرانجام فدا خواهد شد ، چرا در راه اهداف عالى فدا نشود ؟ ! ]
از فدايى مردمان را حيرتى است * هر يكى از ما فدايى سيرتى است
اى خنك آن كه فدا كردست تن * بهر آن كار زد فداى آن شدن
هر يكى چون كه فدايى فنى است * كاندر آن ره صرف عمر و كشتنى است
كشتنى اندر غروبى يا شروق * كه نه شايق ماند آن گه نه مشوق
بارى اين مقبل فداى اين فن است * كاندر او صد زندگى در كشتن است
عاشق و معشوق و عشقش بر دوام * در دو عالم بهرهمند و نيك نام
يا كرامى ارحموا اهل الهوى * شانهم ورد التوى بعد التوى
[ ادامهء حكايت آن امير كه . . . ]
[ ادامهء حكايت آن امير كه . . . ]
عفو كن اى مير بر سختى او * در نگر در درد و بد بختى او
تا ز جرمت هم خدا عفوى كند * زلتت را مغفرت در آگند
تو ز غفلت بس سبو بشكستهاى * در اميد عفو دل در بستهاى
عفو كن تا عفو يا بى در جزا * مىشكافد مو قدر اندر سزا