مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧١

[ خداوند ، از ازل بوده است ]

چون شنيد آن مرغ كان طوطى چه كرد * پس بلرزيد اوفتاد و گشت سرد

خواجه چون ديدش فتاده همچنين * بر جهيد و زد كله را بر زمين

چون بدين رنگ و بدين حالش بديد * خواجه بر جست و گريبان را دريد

گفت اى طوطى خوب خوش حنين * اين چه بودت اين چرا گشتى چنين

اى دريغا مرغ خوش آواز من * اى دريغا هم دم و هم راز من

اى دريغا مرغ خوش الحان من * راح روح و روضه و ريحان من

گر سليمان را چنين مرغى بدى * كى خود او مشغول آن مرغان شدى

اى دريغا مرغ كارزان يافتم * زود روى از روى او بر تافتم

اى زبان تو بس زيانى بر ورى * چون تويى گويا چه گويم من ترا

اى زبان هم آتش و هم خرمنى * چند اين آتش در اين خرمن زنى

در نهان جان از تو افغان مىكند * گر چه هر چه گويىاش آن مىكند

اى زبان هم گنج بىپايان تويى * اى زبان هم رنج بىدرمان تويى

هم صفير و خدعه‌ى مرغان تويى * هم انيس وحشت هجران تويى

چند امانم مىدهى اى بىامان * اى تو زه كرده به كين من كمان

نك بپرانيده اى مرغ مرا * در چراگاه ستم كم كن چرا

يا جواب من بگو يا داد ده * يا مرا ز اسباب شادى ياد ده

اى دريغا نور ظلمت سوز من * اى دريغا صبح روز افروز من

اى دريغا مرغ خوش پرواز من * ز انتها پريده تا آغاز من

عاشق رنج است نادان تا ابد * خيز لا أُقْسِمُ بخوان تا فِي كَبَدٍ

از كبد فارغ بدم با روى تو * وز زبد صافى بدم در جوى تو

اين دريغاها خيال ديدن است * وز وجود نقد خود ببريدن است

غيرت حق بود و با حق چاره نيست * كو دلى كز حكم حق صد پاره نيست

غيرت آن باشد كه او غير همه ست * آن كه افزون از بيان و دمدمه ست

اى دريغا اشك من دريا بدى * تا نثار دل بر زيبا بدى

طوطى من مرغ زيركسار من * ترجمان فكرت و اسرار من

هر چه روزى داد و ناداد آيدم * او ز اول گفته تا ياد آيدم