مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٨١

[ شيطان نيز از شناخت باطن انسان درمانده شد ]

پس شدى درمان جان هر درخت * هر درختى از قدومش نيك بخت

[ خورشيد حقيقت ، وجود منجمد اهل هوى را سيّال كند ]

[ خورشيد حقيقت ، وجود منجمد اهل هوى را سيّال كند ]

آن يخى بفسرده در خود مانده * لامساسى با درختان خوانده

ليس يالف ليس يولف جسمه * ليس الا شح نفس قسمه

نيست ضايع زو شود تازه جگر * ليك نبود پيك و سلطان خضر

اى اياز استاره‌ى تو بس بلند * نيست هر برجى عبورش را پسند

هر وفا را كى پسندد همتت * هر صفا را كى گزيند صفوتت

[ قصهء اميرى كه غلام را گفت كه مى بياور ]

[ قصهء اميرى كه غلام را گفت كه مى بياور ]

حكايت آن امير كه غلام را گفت كه مى بيار غلام رفت و سبوى مى مىآورد در راه زاهدى بود امر معروف كرد زد سنگى و سبو را بشكست امير بشنيد و قصد گوشمال زاهد كرد ، و آن قصه در عهد دين عيسى عليه السلام بود كه هنوز مى حرام نشده بود و ليكن زاهد تقززى مىكرد و از تنعم منع مىكرد

حكايت آن امير كه غلام را گفت كه مى بيار غلام رفت و سبوى مى مىآورد در راه زاهدى بود امر معروف كرد زد سنگى و سبو را بشكست امير بشنيد و قصد گوشمال زاهد كرد ، و آن قصه در عهد دين عيسى عليه السلام بود كه هنوز مى حرام نشده بود و ليكن زاهد تقززى مىكرد و از تنعم منع مىكرد

[ حكايت در اينكه قشريان از بادهء حقيقت ، بىخبرند ]

[ حكايت در اينكه قشريان از بادهء حقيقت ، بىخبرند ]

بود اميرى خوش دلى مى باره‌اى * كهف هر مخمور و هر بىچاره‌اى

مشفقى مسكين نوازى عادلى * جوهرى زر بخششى دريا دلى

شاه مردان و امير المؤمنين * راه‌بان و راز دان و دوست بين

دور عيسى بود و ايام مسيح * خلق دل دار و كم آزار و مليح

آمدش مهمان به ناگاهان شبى * هر اميرى جنس او خوش مذهبى

باده مى بايستشان در نظم حال * باده بود آن وقت مأذون و حلال

باده‌شان كم بود و گفتا اى غلام * رو سبو پر كن به ما آور مدام

از فلان راهب كه دارد خمر خاص * تا ز خاص و عام يابد جان خلاص

جرعه‌اى ز آن جام راهب آن كند * كه هزاران جره و خمدان كند

اندر آن مى مايه‌ى پنهانى است * آن چنانك اندر عبا سلطانى است

تو به دلق پاره پاره كم نگر * كه سيه كردند از بيرون زر

از براى چشم بد مردود شد * وز برون آن لعل دود آلود شد

گنج و گوهر كى ميان خانه‌هاست * گنجها پيوسته در ويرانه‌هاست

[ شيطان نيز از شناخت باطن انسان درمانده شد ]

[ شيطان نيز از شناخت باطن انسان درمانده شد ]

گنج آدم چون به ويران بد دفين * گشت طينش چشم بند آن لعين