مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٧٨

[ حكايت در اينكه ديندارى مزوّرانه ، موجب نفرت مردم از دين مىشود ]

حكايت كافرى كه گفتندش در عهد بايزيد كه مسلمان شو و جواب گفتن او ايشان را

حكايت كافرى كه گفتندش در عهد بايزيد كه مسلمان شو و جواب گفتن او ايشان را

[ حكايت در اينكه ديندارى حقيقى ، كمياب و ديندارى مزوّرانه ، فراوان است ]

[ حكايت در اينكه ديندارى حقيقى ، كمياب و ديندارى مزوّرانه ، فراوان است ]

بود گبرى در زمان بايزيد * گفت او را يك مسلمان سعيد

كه چه باشد گر تو اسلام آورى * تا بيابى صد نجات و سرورى

گفت اين ايمان اگر هست اى مريد * آن كه دارد شيخ عالم بايزيد

من ندارم طاقت آن تاب آن * كان فزون آمد ز كوششهاى جان

گر چه در ايمان و دين ناموقنم * ليك در ايمان او بس مومنم

دارم ايمان كان ز جمله برتر است * بس لطيف و با فروغ و با فر است

مومن ايمان اويم در نهان * گر چه مهرم هست محكم بر دهان

باز ايمان خود گر ايمان شماست * نه بدان ميل استم و نه مشتهاست

آن كه صد ميلش سوى ايمان بود * چون شما را ديد آن فاتر شود

ز انكه نامى بيند و معنيش نى * چون بيابان را مفازه گفتنى

عشق او ز آورد ايمان بفسرد * چون به ايمان شما او بنگرد

حكايت آن موذن زشت آواز كه در كافرستان بانگ نماز داد و مرد كافرى او را هديه داد

حكايت آن موذن زشت آواز كه در كافرستان بانگ نماز داد و مرد كافرى او را هديه داد

[ حكايت در اينكه ديندارى مزوّرانه ، موجب نفرت مردم از دين مىشود ]

[ حكايت در اينكه ديندارى مزوّرانه ، موجب نفرت مردم از دين مىشود ]

يك موذن داشت بس آواز بد * در ميان كافرستان بانگ زد

چند گفتندش مگو بانگ نماز * كه شود جنگ و عداوتها دراز

او ستيزه كرد و پس بىاحتراز * گفت در كافرستان بانگ نماز

خلق خايف شد ز فتنه‌ى عامه‌اى * خود بيامد كافرى با جامه‌اى

شمع و حلوا با چنان جامه‌ى لطيف * هديه آورد و بيامد چون اليف

پرس پرسان كاين موذن كو كجاست * كه صلا و بانگ او راحت فزاست

هين چه راحت بود ز آن آواز زشت * گفت كاوازش فتاد اندر كنشت

دخترى دارم لطيف و بس سنى * آرزو مىبود او را مومنى

هيچ اين سودا نمىرفت از سرش * پندها مىداد چندين كافرش

در دل او مهر ايمان رسته بود * همچو مجمر بود اين غم من چو عود

در عذاب و درد و اشكنجه بدم * كه بجنبد سلسله‌ى او دم به دم

هيچ چاره مىندانستم در آن * تا فرو خواند اين موذن آن اذان