مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٠

[ حشر آدميان بر صفات و نيات خود در روز رستاخيز ]

زيد پرانيد تيرى سوى عمر * عمر را بگرفت تيرش همچو نمر

مدت سالى همىزاييد درد * دردها را آفريند حق نه مرد

زيد رامى آن دم ار مرد از وجل * دردها مىزايد آن جا تا اجل

ز آن مواليد وجع چون مرد او * زيد را ز اول سبب قتال گو

آن وجعها را به دو منسوب دار * گر چه هست آن جمله صنع كردگار

همچنين كشت و دم و دام و جماع * آن مواليد است حق را مستطاع

اوليا را هست قدرت از إله * تير جسته باز آرندش ز راه

بسته درهاى مواليد از سبب * چون پشيمان شد ولى ز آن دست رب

گفته ناگفته كند از فتح باب * تا از آن نه سيخ سوزد نه كباب

از همه دلها كه آن نكته شنيد * آن سخن را كرد محو و ناپديد

گرت برهان بايد و حجت مها * باز خوان مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها

آيت أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي بخوان * قدرت نسيان نهادنشان بدان

چون به تذكير و به نسيان قادراند * بر همه دلهاى خلقان قاهراند

چون به نسيان بست او راه نظر * كار نتوان كرد ور باشد هنر

خلتم سخريه اهل السمو * از نبى خوانيد تا أَنْسَوْكُمْ

صاحب ده پادشاه جسمهاست * صاحب دل شاه دلهاى شماست

فرع ديد آمد عمل بىهيچ شك * پس نباشد مردم الا مردمك

من تمام اين نيارم گفت از آن * منع مىآيد ز صاحب مركزان

چون فراموشى خلق و يادشان * با وى است و او رسد فريادشان

صد هزاران نيك و بد را آن بهى * مىكند هر شب ز دلهاشان تهى

روز دلها را از آن پر مىكند * آن صدفها را پر از در مىكند

آن همه انديشه‌ى پيشانها * مىشناسند از هدايت جانها

پيشه و فرهنگ تو آيد به تو * تا در اسباب بگشايد به تو

پيشه‌ى زرگر به آهنگر نشد * خوى اين خوش خوبه آن منكر نشد

پيشه‌ها و خلقها همچون جهيز * سوى خصم آيند روز رستخيز

پيشه‌ها و خلقها از بعد خواب * واپس آيد هم به خصم خود شتاب

پيشه‌ها و انديشه‌ها در وقت صبح * هم بدانجا شد كه بود آن حسن و قبح

چون كبوترهاى پيك از شهرها * سوى شهر خويش آرد بهرها