مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٩

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

گرد او گردان شوى صد مرده زود * تا بريزد بر سرت احسان و جود

يا گريزى از وزير و قصر او * اين نباشد جست و جوى نصر او

باژگونه زين سخن كاهل شدى * منعكس ادراك و خاطر آمدى

امر امر آن فلان خواجه‌ست هين * چيست يعنى با جز او كمتر نشين

گرد خواجه گرد چون امر آن اوست * كاو كشد دشمن رهاند جان دوست

هر چه او خواهد همان يا بى يقين * ياوه كم رو خدمت او بر گزين

نى چو حاكم اوست گرد او مگرد * تا شوى نامه سياه و روى زرد

حق بود تاويل كان گرمت كند * پر اميد و چست و با شرمت كند

ور كند سستت حقيقت اين بدان * هست تبديل و نه تاويل است آن

اين براى گرم كردن آمده‌ست * تا بگيرد نااميدان را دو دست

[ معنى قرآن را از خود قرآن فرا بگير و نيز از كسى كه به قرآن مجسّم تبديل شده است ]

[ معنى قرآن را از خود قرآن فرا بگير و نيز از كسى كه به قرآن مجسّم تبديل شده است ]

معنى قرآن ز قرآن پرس و بس * وز كسى كاتش زده‌ست اندر هوس

پيش قرآن گشت قربانى و پست * تا كه عين روح او قرآن شده‌ست

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

روغنى كاو شد فداى گل بكل * خواه روغن بوى كن خواهى تو گل

و همچنين قد جف القلم يعنى جف القلم و كتب لا يستوى الطاعة و المعصية لا يستوى الامانة و السرقة ، جف القلم ان لا يستوى الشكر و الكفران ، جف القلم إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

و همچنين قد جف القلم يعنى جف القلم و كتب لا يستوى الطاعة و المعصية لا يستوى الامانة و السرقة ، جف القلم ان لا يستوى الشكر و الكفران ، جف القلم إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

[ قضا و قدر ، نافى ارادهء انسان نيست ]

[ قضا و قدر ، نافى ارادهء انسان نيست ]

همچنين تاويل قد جف القلم * بهر تحريض است بر شغل اهم

پس قلم بنوشت كه هر كار را * لايق آن هست تاثير و جزا

كژ روى جف القلم كژ آيدت * راستى آرى سعادت زايدت

ظلم آرى مدبرى جف القلم * عدل آرى بر خورى جف القلم

چون بدزدد دست شد جف القلم * خورد باده مست شد جف القلم

تو روا دارى روا باشد كه حق * همچو معزول آيد از حكم سبق

كه ز دست من برون رفته‌ست كار * پيش من چندين ميا چندين مزار

[ در عدل الهى ]

[ در عدل الهى ]

بلكه معنى آن بود جف القلم * نيست يكسان پيش من عدل و ستم

فرق بنهادم ميان خير و شر * فرق بنهادم ز بد هم از بتر

ذره‌اى گر در تو افزونى ادب * باشد از يارت بداند فضل رب

قدر آن ذره ترا افزون دهد * ذره چون كوهى قدم بيرون نهد

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]