مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٥٧

[ نعمت گرسنگى عارفانه ، نصيب هر كسى نمىشود ]

مثل

مثل

[ در فضيلت صبر و گرسنگى ]

[ در فضيلت صبر و گرسنگى ]

آن يكى مىخورد نان فخفره * گفت سائل چون بدين استت شره

گفت جوع از صبر چون دو تا شود * نان جو در پيش من حلوا شود

پس توانم كه همه حلوا خورم * چون كنم صبرى صبورم لا جرم

[ نعمت گرسنگى عارفانه ، نصيب هر كسى نمىشود ]

[ نعمت گرسنگى عارفانه ، نصيب هر كسى نمىشود ]

خود نباشد جوع هر كس را زبون * كاين علف زارى است ز اندازه برون

جوع مر خاصان حق را داده‌اند * تا شوند از جوع شير زورمند

جوع هر جلف گدا را كى دهند * چون علف كم نيست پيش او نهند

كه بخور كه هم بدين ارزانيى * تو نه اى مرغاب مرغ نانيى