مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٨

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

جواب گفتن خر روباه را

جواب گفتن خر روباه را

گفت رو رو هين ز پيشم اى عدو * تا نبينم روى تو اى زشت رو

آن خدايى كه ترا بد بخت كرد * روى زشتت را كريه و سخت كرد

با كدامين روى مىآيى به من * اين چنين سغرى ندارد كرگدن

رفته‌اى در خون جانم آشكار * كه ترا من ره برم تا مرغزار

تا بديدم روى عزراييل را * باز آوردى فن و تسويل را

گر چه من ننگ خرانم يا خرم * جانورم جان دارم اين را كى خرم

آن چه من ديدم ز هول بىامان * طفل ديدى پير گشتى در زمان

بىدل و جان از نهيب آن شكوه * سر نگون خود را در افگندم ز كوه

بسته شد پايم در آن دم از نهيب * چون بديدم آن عذاب بىحجاب

عهد كردم با خدا كاى ذو المنن * بر گشا زين بستگى تو پاى من

تا ننوشم وسوسه‌ى كس بعد از اين * عهد كردم نذر كردم اى معين

حق گشاده كرد آن دم پاى من * ز آن دعا و زارى و ايماى من

ور نه اندر من رسيدى شير نر * چون بدى در زير پنجه‌ى شير خر

باز بفرستادت آن شير عرين * سوى من از مكر اى بئس القرين

[ يار بد ، بدتر بود از مار بد ]

[ يار بد ، بدتر بود از مار بد ]

حق ذات پاك اللَّهُ الصَّمَدُ * كه بود به مار بد از يار بد

مار بد جانى ستاند از سليم * يار بد آرد سوى نار مقيم

[ همنشين بد ، عقل و صفاى باطن را از بين مىبرد ]

[ همنشين بد ، عقل و صفاى باطن را از بين مىبرد ]

از قرين بىقول و گفت و گوى او * خو بدزدد دل نهان از خوى او

چون كه او افكند بر تو سايه را * دزدد آن بىمايه از تو مايه را

عقل تو گر اژدهايى گشت مست * يار بد او را زمرد دان كه هست

ديده‌ى عقلت به دو بيرون جهد * طعن اوت اندر كف طاعون نهد

جواب گفتن روباه خر را

جواب گفتن روباه خر را

گفت روبه صاف ما را درد نيست * ليك تخييلات وهمى خرد نيست

[ پرهيز از بدگمانى و اوهام بىاساس ]

[ پرهيز از بدگمانى و اوهام بىاساس ]

اين همه وهم تو است اى ساده دل * ور نه بر تو نه غشى دارم نه غل

از خيال زشت خود منگر به من * بر محبان از چه دارى سوء ظن

ظن نيكو بر بر اخوان صفا * گر چه آيد ظاهر از ايشان جفا

اين خيال و وهم بد چون شد پديد * صد هزاران يار را از هم بريد

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]