مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٧

[ ادامهء حكايت در اينكه كسى توبه كند و . . . ]

چون دل بوزينه گردد آن دلش * از دل بوزينه شد خوار آن گلش

گر هنر بودى دلش را ز اختبار * خوار كى بودى ز صورت آن حمار

آن سگ اصحاب خوش بد سيرتش * هيچ بودش منقصت ز آن صورتش

مسخ ظاهر بود اهل سبت را * تا ببيند خلق ظاهر كبت را

از ره سر صد هزاران دگر * گشته از توبه شكستن خوك و خر

دوم بار آمدن روبه بر آن خر گريخته تا باز بفريبدش

دوم بار آمدن روبه بر آن خر گريخته تا باز بفريبدش

پس بيامد زود روبه سوى خر * گفت خر از چون تو يارى الحذر

ناجوانمردا چه كردم من ترا * كه به پيش اژدها بردى مرا

موجب كين تو با جانم چه بود * غير خبث جوهر تو اى عنود

همچو كژدم كاو گزد پاى فتى * نارسيده از وى او را زحمتى

[ شيطان ، دشمن انسان است ]

[ شيطان ، دشمن انسان است ]

يا چو ديوى كاو عدوى جان ماست * نارسيده زحمتش از ما و كاست

بلكه طبعا خصم جان آدمى است * از هلاك آدمى در خرمى است

از پى هر آدمى او نسكلد * خو و طبع زشت خود او كى هلد

ز انكه خبث ذات او بىموجبى * هست سوى ظلم و عدوان جاذبى

هر زمان خواند ترا تا خرگهى * كه در اندازد ترا اندر چهى

كه فلان جا حوض آب است و عيون * تا در اندازد به حوضت سر نگون

آدمى را با همه وحى و نظر * اندر افكند آن لعين در شور و شر

بىگناهى بىگزند سابقى * كه رسد او را ز آدم ناحقى

[ ادامهء حكايت در اينكه كسى توبه كند و . . . ]

[ ادامهء حكايت در اينكه كسى توبه كند و . . . ]

گفت روبه آن طلسم سحر بود * كه ترا در چشم آن شيرى نمود

ور نه من از تو به تن مسكين‌ترم * كه شب و روز اندر آن جا مىچرم

گر نه ز آن گونه طلسمى ساختى * هر شكم خوارى بدان جا تاختى

يك جهان بىنوا پر پيل و ارج * بىطلسمى كى بماندى سبز مرج

من ترا خود خواستم گفتن به درس * كه چنان هولى اگر بينى مترس

ليك رفت از ياد علم آموزىات * كه بدم مستغرق دل سوزىات

ديدمت در جوع كلب و بىنوا * مىشتابيدم كه آيى تا دوا

ور نه با تو گفتمى شرح طلسم * كان خيالى مىنمايد نيست جسم