مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٩
[ نقد رياكاران مدّعى ]
كارد آوردند قوم اشتافتند * بسته دندانهاش را بشكافتند
ريختند اندر دهانش شوربا * مىفشردند اندر او نان پارهها
گفت اى دل گر چه خود تن مىزنى * راز مىدانى و نازى مىكنى
گفت دل دانم و قاصد مىكنم * رازق اللَّه است بر جان و تنم
امتحان زين بيشتر خود چون بود * رزق سوى صابران خوش مىرود
جواب گفتن روباه خر را و تحريض كردن او خر را بر كسب
جواب گفتن روباه خر را و تحريض كردن او خر را بر كسب
[ باز در بيان سعى و تلاش از زبان روباه ]
[ باز در بيان سعى و تلاش از زبان روباه ]
گفت روبه اين حكايتها بهل * دستها بر كسب زن جهد المقل
دست دادهستت خدا كارى بكن * مكسبى كن يارى يارى بكن
هر كسى در مكسبى پا مىنهد * يارى ياران ديگر مىكند
ز انكه جملهى كسب نايد از يكى * هم دروگر هم سقا هم حايكى
اين به هنبازى است عالم برقرار * هر كسى كارى گزيند ز افتقار
طبل خوارى در ميانه شرط نيست * راه سنت كار و مكسب كردنى است
جواب گفتن خر روباه را كه توكل بهترين كسبهاست كه هر كسى محتاجست به توكل كه اى خدا اين كار مرا راست آر و دعا متضمن توكل است و توكل كسبى است كه به هيچ كسبى ديگر محتاج نيست الى آخره
جواب گفتن خر روباه را كه توكل بهترين كسبهاست كه هر كسى محتاجست به توكل كه اى خدا اين كار مرا راست آر و دعا متضمن توكل است و توكل كسبى است كه به هيچ كسبى ديگر محتاج نيست الى آخره
[ باز در بيان توكّل از زبان خر ]
[ باز در بيان توكّل از زبان خر ]
گفت من به از توكل بر ربى * مىندانم در دو عالم مكسبى
كسب شكرش را نمىدانم نديد * تا كشد شكر خدا رزق و مزيد
بخششان بسيار شد اندر خطاب * مانده گشتند از سؤال و از جواب
بعد از آن گفتش بدان در مملكه * نهى لا تلقوا بايدى تهلكه
صبر در صحراى خشك و سنگلاخ * احمقى باشد جهان حق فراخ
نقل كن ز ينجا به سوى مرغزار * مىچر آن جا سبزه گرد جويبار
مرغزارى سبز مانند جنان * سبزه رسته اندر آن جا تا ميان
خرم آن حيوان كه او آن جا شود * اشتر اندر سبزه ناپيدا شود
هر طرف در وى يكى چشمه روان * اندر او حيوان مرفه در امان
[ نقد رياكاران مدّعى ]
[ نقد رياكاران مدّعى ]
از خرى او را نمىگفت اى لعين * تو از آن جايى چرا زارى چنين