مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٧

[ بيان لزوم سعى و تلاش از زبان روباه ]

از غزا باز آمدند آن تازيان * اندر آخور جمله افتاده ستان

پايهاشان بسته محكم با نوار * نعل بندان ايستاده بر قطار

مىشكافيدند تنهاشان به نيش * تا برون آرند پيكانها ز ريش

آن خر آن را ديد و مىگفت اى خدا * من به فقر و عافيت دادم رضا

ز ان نوا بىزارم و ز ان زخم زشت * هر كه خواهد عافيت دنيا بهشت

ناپسنديدن روباه گفتن خر را كه من راضيم به قسمت

ناپسنديدن روباه گفتن خر را كه من راضيم به قسمت

[ بيان لزوم سعى و تلاش از زبان روباه ]

[ بيان لزوم سعى و تلاش از زبان روباه ]

گفته روبه جستن رزق حلال * فرض باشد از براى امتثال

عالم اسباب و چيزى بىسبب * مىنيايد پس مهم باشد طلب

وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ است امر * تا نبايد غصب كردن همچو نمر

گفت پيغمبر كه بر رزق اى فتا * در فرو بسته ست و بر در قفلها

جنبش و آمد شد ما و اكتساب * هست مفتاحى بر آن قفل و حجاب

بىكليد اين در گشادن راه نيست * بىطلب نان سنت اللَّه نيست