مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٣٣

[ لطف خداوند ، گناه را وسيلهء بيدارى بنده مىكند ]

اين همه روى زمين سر سبز شد * چوب خشك اشكوفه كرد و نغز شد

گرگ با بره حريف مى شده * نااميدان خوش رگ و خوش پى شده

يافته شدن گوهر و حلالى خواستن حاجبان و كنيزكان شاه زاده از نصوح

يافته شدن گوهر و حلالى خواستن حاجبان و كنيزكان شاه زاده از نصوح

بعد از آن خوف هلاك جان بده * مژده‌ها آمد كه اينك گم شده

بانگ آمد ناگهان كه رفت بيم * يافت شد گم گشته آن در يتيم

يافت شد و اندر فرح دريافتيم * مژدگانى ده كه گوهر يافتيم

از غريو و نعره و دستك زدن * پر شده حمام قد زال الحزن

آن نصوح رفته باز آمد به خويش * ديد چشمش تابش صد روز بيش

مى حلالى خواست از وى هر كسى * بوسه مىدادند بر دستش بسى

بد گمان برديم و كن ما را حلال * گوشت تو خورديم اندر قيل و قال

ز انكه ظن جمله بر وى بيش بود * ز انكه در قربت ز جمله پيش بود

خاص دلاكش بد و محرم نصوح * بلكه همچون دو تنى يك گشته روح

گوهر ار برده‌ست او برده‌ست و بس * زو ملازم‌تر به خاتون نيست كس

اول او را خواست جستن در نبرد * بهر حرمت داشتش تاخير كرد

تا بود كان را بيندازد به جا * اندر اين مهلت رهاند خويش را

اين حلاليها از او مىخواستند * و ز براى عذر برمىخاستند

گفت بد فضل خداى دادگر * ور نه ز آنچم گفته شد هستم بتر

چه حلالى خواست مىبايد ز من * كه منم مجرم‌تر اهل زمن

آن چه گفتندم ز بد از صد يكى است * بر من اين كشف است اگر كس را شكى است

كس چه مىداند ز من جز اندكى * از هزاران جرم و بد فعلم يكى

[ خداوند ، ستّار العيوب است ]

[ خداوند ، ستّار العيوب است ]

من همىدانم و آن ستار من * جرمها و زشتى كردار من

اول ابليسى مرا استاد بود * بعد از آن ابليس پيشم باد بود

حق بديد آن جمله را ناديده كرد * تا نگردم در فضيحت روى زرد

باز رحمت پوستين دوزيم كرد * توبه‌ى شيرين چو جان روزيم كرد

هر چه كردم جمله ناكرده گرفت * طاعت ناكرده آورده گرفت

همچو سرو و سوسنم آزاد كرد * همچو بخت و دولتم دل شاد كرد

[ لطف خداوند ، گناه را وسيلهء بيدارى بنده مىكند ]

[ لطف خداوند ، گناه را وسيلهء بيدارى بنده مىكند ]

نام من در نامه‌ى پاكان نوشت * دوزخى بودم ببخشيدم بهشت

آه كردم چون رسن شد آه من * گشت آويزان رسن در چاه من

آن رسن بگرفتم و بيرون شدم * شاد و زفت و فربه و گلگون شدم