مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

[ مقام رضا ]

از برون آوازشان آيد ز دين * كه ره رستن ترا اين است اين

ما به دين رستيم زين ننگين قفس * جز كه اين ره نيست چاره‌ى اين قفس

خويش را رنجور سازى زار زار * تا ترا بيرون كنند از اشتهار

كه اشتهار خلق بند محكم است * در ره اين از بند آهن كى كم است

بود بازرگان و او را طوطيى * در قفس محبوس زيبا طوطيى

چون كه بازرگان سفر را ساز كرد * سوى هندستان شدن آغاز كرد

هر غلام و هر كنيزك را ز جود * گفت بهر تو چه آرم گوى زود

هر يكى از وى مرادى خواست كرد * جمله را وعده بداد آن نيك مرد

گفت طوطى را چه خواهى ارمغان * كارمت از خطه‌ى هندوستان

گفتش آن طوطى كه آن جا طوطيان * چون ببينى كن ز حال من بيان

كان فلان طوطى كه مشتاق شماست * از قضاى آسمان در حبس ماست

بر شما كرد او سلام و داد خواست * وز شما چاره و ره ارشاد خواست

گفت مىشايد كه من در اشتياق * جان دهم اينجا بميرم در فراق

اين روا باشد كه من در بند سخت * گه شما بر سبزه گاهى بر درخت

اين چنين باشد وفاى دوستان * من در اين حبس و شما در بوستان

ياد آريد اى مهان زين مرغ زار * يك صبوحى در ميان مرغزار

ياد ياران يار را ميمون بود * خاصه كان ليلى و اين مجنون بود

اى حريفان بت موزون خود * من قدحها مىخورم پر خون خود

يك قدح مى نوش كن بر ياد من * گر همىخواهى كه بدهى داد من

يا به ياد اين فتاده‌ى خاك بيز * چون كه خوردى جرعه اى بر خاك ريز

اى عجب آن عهد و آن سوگند كو * وعده‌هاى آن لب چون قند كو

گر فراق بنده از بنده از بد بندگى است * چون تو با بد بد كنى پس فرق چيست

اى بدى كه تو كنى در خشم و جنگ * با طرب تر از سماع و بانگ چنگ

اى جفاى تو ز دولت خوبتر * و انتقام تو ز جان محبوبتر

نار تو اين است نورت چون بود * ماتم اين تا خود كه سورت چون بود

از حلاوتها كه دارد جور تو * وز لطافت كس نيابد غور تو

نالم و ترسم كه او باور كند * وز كرم آن جور را كمتر كند