مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

[ حكمت تعلق روح به جسم ]

بحث جان اندر مقامى ديگر است * باده‌ى جان را قوامى ديگر است

آن زمان كه بحث عقلى ساز بود * اين عمر با بو الحكم هم راز بود

چون عمر از عقل آمد سوى جان * بو الحكم بو جهل شد در حكم آن

سوى حس و سوى عقل او كامل است * گر چه خود نسبت به جان او جاهل است

بحث عقل و حس اثر دان يا سبب * بحث جانى يا عجب يا بو العجب

ضوء جان آمد نماند اى مستضى * لازم و ملزوم و نافى مقتضى

ز آن كه بينايى كه نورش بازغ است * از دليل چون عصا بس فارغ است

تفسير وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ

تفسير وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ

[ مفهوم معيّت ]

[ مفهوم معيّت ]

بار ديگر ما به قصه آمديم * ما از آن قصه برون خود كى شديم

گر به جهل آييم آن زندان اوست * ور به علم آييم آن ايوان اوست

ور به خواب آييم مستان وىايم * ور به بيدارى به دستان وىايم

ور بگرييم ابر پر زرق وىايم * ور بخنديم آن زمان برق وىايم

ور به خشم و جنگ عكس قهر اوست * ور به صلح و عذر عكس مهر اوست

ما كه‌ايم اندر جهان پيچ پيچ * چون الف او خود چه دارد هيچ هيچ

سؤال كردن رسول روم از عمر از سبب ابتلاى ارواح با اين آب و گل اجساد

سؤال كردن رسول روم از عمر از سبب ابتلاى ارواح با اين آب و گل اجساد

[ حكمت تعلق روح به جسم ]

[ حكمت تعلق روح به جسم ]

گفت يا عمر چه حكمت بود و سر * حبس آن صافى در اين جاى كدر

آب صافى در گلى پنهان شده * جان صافى بسته‌ى ابدان شده

گفت تو بحثى شگرفى مىكنى * معنيى را بند حرفى مىكنى