مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٢

[ مولانا بحث‌هاى ذوقى و كشفى را بر بحث‌هاى عقلى و كلامى ارجح مىدارد ]

گوشت پاره‌ى آدمى با عقل و جان * مىشكافد كوه را با بحر و كان

زور جان كوه كن شق حجر * زور جان جان در انْشَقَّ الْقَمَرُ

گر گشايد دل سر انبان راز * جان به سوى عرش سازد ترك تاز

اضافت كردن آدم آن زلت را به خويشتن كه رَبَّنا ظَلَمْنا و اضافت كردن ابليس گناه خود را به خدا كه بِما أَغْوَيْتَنِي

كرد حق و كرد ما هر دو ببين * كرد ما را هست دان پيداست اين

گر نباشد فعل خلق اندر ميان * پس مگو كس را چرا كردى چنان

خلق حق افعال ما را موجد است * فعل ما آثار خلق ايزد است

ناطقى يا حرف بيند يا غرض * كى شود يك دم محيط دو عرض

گر به معنى رفت شد غافل ز حرف * پيش و پس يك دم نبيند هيچ طرف

آن زمان كه پيش بينى آن زمان * تو پس خود كى ببينى اين بدان

چون محيط حرف و معنى نيست جان * چون بود جان خالق اين هر دوان

حق محيط جمله آمد اى پسر * وا ندارد كارش از كار دگر

گفت شيطان كه بِما أَغْوَيْتَنِي * كرد فعل خود نهان ديو دنى

گفت آدم كه ظلمنا نفسنا * او ز فعل حق نبد غافل چو ما

در گنه او از ادب پنهانش كرد * ز آن گنه بر خود زدن او بر بخورد

بعد توبه گفتش اى آدم نه من * آفريدم در تو آن جرم و محن

نه كه تقدير و قضاى من بد آن * چون به وقت عذر كردى آن نهان

گفت ترسيدم ادب نگذاشتم * گفت هم من پاس آنت داشتم

هر كه آرد حرمت او حرمت برد * هر كه آرد قند لوزينه خورد

طيبات از بهر كه للطيبين * يار را خوش كن برنجان و ببين

يك مثال اى دل پى فرقى بيار * تا بدانى جبر را از اختيار

دست كان لرزان بود از ارتعاش * و آن كه دستى را تو لرزانى ز جاش

هر دو جنبش آفريده‌ى حق شناس * ليك نتوان كرد اين با آن قياس

ز آن پشيمانى كه لرزانيدىاش * مرتعش را كى پشيمان ديدىاش

بحث عقل است اين چه عقل آن حيله‌گر * تا ضعيفى ره برد آن جا مگر

بحث عقلى گر در و مرجان بود * آن دگر باشد كه بحث جان بود