مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٨٦

[ دنيا طلبان ، دشمن معنويات هستند ]

خلق بر وى جمع چون مور و ملخ * كه چه مكر است و چه تزوير و چه فخ

گر رسول آن است كايد از عدم * ما همه پيغمبريم و محتشم

ما از آن جا آمديم اينجا غريب * تو چرا مخصوص باشى اى اديب

[ دنيا طلبان از عوالم پيشين و پسين آگاهى ندارند ]

[ دنيا طلبان از عوالم پيشين و پسين آگاهى ندارند ]

نه شما چون طفل خفته آمديد * بىخبر از راه وز منزل بديد

از منازل خفته بگذشتيد و مست * بىخبر از راه و از بالا و پست

[ پيامبران به همهء عوالم پيشين و پسين آگاهى دارند ]

[ پيامبران به همهء عوالم پيشين و پسين آگاهى دارند ]

ما به بيدارى روان گشتيم و خوش * از وراى پنج و شش تا پنج و شش

ديده منزلها ز اصل و از اساس * چون قلاووزان خبير و ره شناس

[ رجوع به حكايت مدعى پيغمبرى ]

[ رجوع به حكايت مدعى پيغمبرى ]

شاه را گفتند اشكنجه‌ش بكن * تا نگويد جنس او هيچ اين سخن

شاه ديدش بس نزار و بس ضعيف * كه به يك سيلى بميرد آن نحيف

كى توان او را فشردن يا زدن * كه چو شيشه گشته است او را بدن

ليك با او گويم از راه خوشى * كه چرا دارى تو لاف سركشى

كز درشتى نايد اينجا هيچ كار * هم به نرمى سر كند از غار مار

مردمان را دور كرد از گرد وى * شه لطيفى بود و نرمى ورد وى

پس نشاندش باز پرسيدش ز جا * كه كجا دارى معاش و ملتجى

گفت اى شه هستم از دارُ السَّلامِ * * آمده از ره در اين دار الملام

نه مرا خانه‌ست و نه يك همنشين * خانه كى كردست ماهى در زمين

باز شاه از روى لاغش گفت باز * كه چه خوردى و چه دارى چاشت ساز

اشتها دارى چه خوردى بامداد * كه چنين سر مستى و پر لاف و باد

گفت اگر نانم بدى خشك و طرى * كى كنيمى دعوى پيغمبرى

[ دنيا طلبان ، گرايشى به حقيقت ندارند ]

[ دنيا طلبان ، گرايشى به حقيقت ندارند ]

دعوى پيغمبرى با اين گروه * همچنان باشد كه دل جستن ز كوه

كس ز كوه و سنگ عقل و دل نجست * فهم و ضبط نكته‌ى مشكل نجست

هر چه گويى باز گويد كه همان * مىكند افسوس چون مستهزيان

از كجا اين قوم و پيغام از كجا * از جمادى جان كه را باشد رجا

[ دنيا طلبان ، شيفتهء شهوات هستند ]

[ دنيا طلبان ، شيفتهء شهوات هستند ]

گر تو پيغام زنى آرى و زر * پيش تو بنهند جمله سيم و سر

كه فلان جا شاهدى مىخواندت * عاشق آمد بر تو او مىداندت

[ دنيا طلبان ، دشمن معنويات هستند ]

[ دنيا طلبان ، دشمن معنويات هستند ]

ور تو پيغام خدا آرى چو شهد * كه بيا سوى خدا اى نيك عهد

از جهان مرگ سوى برگ رو * چون بقا ممكن بود فانى مشو

قصد خون تو كنند و قصد سر * نه از براى حميت دين و هنر

بلكه از چسبيدگى بر خان و مان * تلخشان آيد شنيدن اين بيان