مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٩

[ وصف دورهء پيرى ]

گير اين دام دگر را اى لعين * گفت زين افزون ده اى نعم المعين

چرب و شيرين و شرابات ثمين * دادش و بس جامه‌ى ابريشمين

گفت يا رب بيش از اين خواهم مدد * تا ببندمشان بحبل من مسد

تا كه مستانت كه نر و پر دلند * مردوار آن بندها را بگسلند

تا بدين دام و رسنهاى هوا * مرد تو گردد ز نامردان جدا

دام ديگر خواهم اى سلطان تخت * دام مرد انداز و حيلت ساز سخت

خمر و چنگ آورد پيش او نهاد * نيم خنده زد بدان شد نيم شاد

سوى اضلال ازل پيغام كرد * كه بر آر از قعر بحر فتنه گرد

نى يكى از بندگانت موسى است * پرده‌ها در بحر او از گرد بست

آب از هر سو عنان را وا كشيد * از تگ دريا غبارى بر جهيد

چون كه خوبى زنان با او نمود * كه ز عقل و صبر مردان مىفزود

پس زد انگشتك به رقص اندر فتاد * كه بده زوتر رسيدم در مراد

چون بديد آن چشمهاى پر خمار * كه كند عقل و خرد را بىقرار

و آن صفاى عارض آن دلبران * كه بسوزد چون سپند اين دل بر آن

رو و خال و ابرو و لب چون عقيق * گوييا حق تافت از پرده‌ى رقيق

ديد او آن غنج و بر جست او سبك * چون تجلى حق از پرده‌ى تنك

تفسير خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ثُمَّ رَدَدْناهُ أَسْفَلَ سافِلِينَ

تفسير خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ثُمَّ رَدَدْناهُ أَسْفَلَ سافِلِينَ و تفسير وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ

[ زوال زيبايى ظاهرى ]

[ زوال زيبايى ظاهرى ]

آدم حسن و ملك ساجد شده * همچو آدم باز معزول آمده

گفت آوه بعد هستى نيستى * گفت جرمت اين كه افزون زيستى

جبرئيلش مىكشاند موكشان * كه برو زين خلد و از جوق خوشان

گفت بعد از عز اين اذلال چيست * گفت آن داد است و اينت داورى است

جبرئيلا سجده مىكردى به جان * چون كنون مىرانيم تو از جنان

حله مىپرد ز من در امتحان * همچو برگ از نخل در فصل خزان

[ وصف دورهء پيرى ]

[ وصف دورهء پيرى ]

آن رخى كه تاب او بد ماه‌وار * شد به پيرى همچو پشت سوسمار

و آن سرو فرق گش شعشع شده * وقت پيرى ناخوش و اصلع شده

و آن قد صف در نازان چون سنان * گشته در پيرى دو تا همچون كمان

رنگ لاله گشته رنگ زعفران * زور شيرش گشته چون زهره‌ى زنان

آن كه مردى در بغل كردى به فن * مىبگيرندش بغل وقت شدن

اين خود آثار غم و پژمردگى است * هر يكى زينها رسول مردگى است