مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٨

[ شهوت جنسى ، از نيرومندترين دام‌هاى شيطان است ]

صورتش را جنس مىبينند انام * ليك از وى مىنيابند آن مشام

همچو شيرى در ميان نقش گاو * دور مىبينش ولى او را مكاو

[ ديدن حقيقت ، مستلزم پاكى درون است ]

[ ديدن حقيقت ، مستلزم پاكى درون است ]

ور بكاوى ترك گاو تن بگو * كه به درد گاو را آن شير خو

طبع گاوى از سرت بيرون كند * خوى حيوانى ز حيوان بر كند

گاو باشى شير گردى نزد او * گر تو با گاوى خوشى شيرى مجو

تفسير إِنِّي أَرى سَبْعَ بَقَراتٍ سِمانٍ يَأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجافٌ

تفسير إِنِّي أَرى سَبْعَ بَقَراتٍ سِمانٍ يَأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجافٌ ، آن گاوان لاغر را خدا به صفت شيران گرسنه آفريده بود تا آن هفت گاو فربه را به اشتها مىخوردند ، اگر چه آن خيالات صور گاوان در آينه‌ى خواب بنمودند تو معنى نگر

[ روان شناختى عارفان و طالبان دنيا به زبان تمثيل ]

[ روان شناختى عارفان و طالبان دنيا به زبان تمثيل ]

آن عزيز مصر مىديدى به خواب * چون كه چشم غيب را شد فتح باب

هفت گاو فربه بس پرورى * خوردشان آن هفت گاو لاغرى

در درون شيران بدند آن لاغران * ور نه گاوان را نبودندى خوران

[ تجلى حق در انسان كامل ]

[ تجلى حق در انسان كامل ]

پس بشر آمد به صورت مرد كار * ليك در وى شير پنهان مرد خوار

[ درد ، پالايندهء روان ]

[ درد ، پالايندهء روان ]

مرد را خوش واخورد فردش كند * صاف گردد دردش ار دردش كند

ز آن يكى درد او ز جمله‌ى دردها * وارهد پا بر نهد او بر سها

[ مهار شهوت جنسى به زبان تمثيل ]

[ مهار شهوت جنسى به زبان تمثيل ]

چند گويى همچو زاغ پر نحوس * اى خليل از بهر چه كشتى خروس

گفت فرمان حكمت فرمان بگو * تا مسبح گردم آن را مو به مو

بيان آن كه كشتن خليل عليه السلام خروس را اشارت به قمع و قهر كدام صفت بود از صفات مذمومات مهلكات در باطن مريد

بيان آن كه كشتن خليل عليه السلام خروس را اشارت به قمع و قهر كدام صفت بود از صفات مذمومات مهلكات در باطن مريد

شهوتى است او و بس شهوت پرست * ز آن شراب زهرناك ژاژ مست

گر نه بهر نسل بودى اى وصى * آدم از ننگش بكردى خود خصى

[ شهوت جنسى ، از نيرومندترين دام‌هاى شيطان است ]

[ شهوت جنسى ، از نيرومندترين دام‌هاى شيطان است ]

گفت ابليس لعين دادار را * دام زفتى خواهم اين اشكار را

زر و سيم و گله‌ى اسبش نمود * كه بدين تانى خلايق را ربود

گفت شاباش و ترش آويخت لنج * شد ترنجيده و ترش همچون ترنج

پس در و گوهر ز معدنهاى خوش * كرد آن پس مانده را حق پيش كش