مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٩

يافتن رسول روم عمر را خفته در زير درخت

هر كه را باشد ز سينه فتح باب * او ز هر شهرى ببيند آفتاب

حق پديد است از ميان ديگران * همچو ماه اندر ميان اختران

دو سر انگشت بر دو چشم نه * هيچ بينى از جهان انصاف ده

گر نبينى اين جهان معدوم نيست * عيب جز ز انگشت نفس شوم نيست

تو ز چشم انگشت را بردار هين * و آن گهانى هر چه مىخواهى ببين

نوح را گفتند امت كو ثواب * گفت او ز آن سوى و استغشوا ثياب

رو و سر در جامه‌ها پيچيده‌ايد * لا جرم با ديده و ناديده‌ايد

آدمى ديد است و باقى پوست است * ديد آن است آن كه ديد دوست است

چون كه ديد دوست نبود كور به * دوست كاو باقى نباشد دور به

چون رسول روم اين الفاظ تر * در سماع آورد شد مشتاق‌تر

ديده را بر جستن عمر گماشت * رخت را و اسب را ضايع گذاشت

هر طرف اندر پى آن مرد كار * مىشدى پرسان او ديوانه‌وار

كاين چنين مردى بود اندر جهان * وز جهان مانند جان باشد نهان

جست او را تاش چون بنده بود * لا جرم جوينده يابنده بود

ديد اعرابى زنى او را دخيل * گفت عمر نك به زير آن نخيل

زير خرما بن ز خلقان او جدا * زير سايه خفته بين سايه‌ى خدا

آمد او آن جا و از دور ايستاد * مر عمر را ديد و در لرز اوفتاد

هيبتى ز آن خفته آمد بر رسول * حالتى خوش كرد بر جانش نزول

مهر و هيبت هست ضد همدگر * اين دو ضد را ديد جمع اندر جگر

گفت با خود من شهان را ديده‌ام * پيش سلطانان مه و بگزيده‌ام

از شهانم هيبت و ترسى نبود * هيبت اين مرد هوشم را ربود

رفته‌ام در بيشه‌ى شير و پلنگ * روى من ز يشان نگردانيد رنگ

بس شده‌ستم در مصاف و كارزار * همچو شير آن دم كه باشد كار زار

بس كه خوردم بس زدم زخم گران * دل قوى تر بوده‌ام از ديگران

بىسلاح اين مرد خفته بر زمين * من به هفت اندام لرزان چيست اين