مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٤٤

[ ستّار بودن خداوند ]

كه مقيم خانه بودندى بزان * بهر دوشيدن براى وقت خوان

نان و آش و شير آن هر هفت بز * خورد آن بو قحط عوج ابن غز

جمله اهل بيت خشم آلو شدند * كه همه در شير بز طامع بدند

معده طبلى خوار همچون طبل كرد * قسم هجده آدمى تنها بخورد

وقت خفتن رفت و در حجره نشست * پس كنيزك از غضب در را ببست

از برون زنجير در را در فكند * كه از او بد خشمگين و دردمند

گبر را در نيمه شب يا صبحدم * چون تقاضا آمد و درد شكم

از فراش خويش سوى در شتافت * دست بر در چون نهاد او بسته يافت

در گشادن حيله كرد آن حيله ساز * نوع نوع و خود نشد آن بند باز

شد تقاضا بر تقاضا خانه تنگ * ماند او حيران و بىدرمان و دنگ

حيله كرد او و به خواب اندر خزيد * خويشتن در خواب و در ويرانه ديد

ز انكه ويرانه بد اندر خاطرش * شد به خواب اندر همانجا منظرش

خويش در ويرانه‌ى خالى چو ديد * او چنان محتاج اندر دم بريد

گشت بيدار و بديد آن جامه خواب * پر حدث ديوانه شد از اضطراب

ز اندرون او بر آمد صد خروش * زين چنين رسوايى بىخاك پوش

گفت خوابم بدتر از بيداريم * كه خورم اين سو و آن سو مىريم

بانگ مىزد وا ثبورا وا ثبور * همچنان كه كافر اندر قعر گور

منتظر كه كى شود اين شب به سر * تا بر آيد در گشادن بانگ در

تا گريزد او چو تيرى از كمان * تا نبيند هيچ كس او را چنان

قصه بسيار است كوته مىكنم * باز شد آن در رهيد از درد و غم

در حجره گشادن مصطفى عليه الصلاة و السلام بر مهمان و خود را پنهان كردن تا او گشاينده را نبيند و خجل نشود و گستاخ بيرون رود

در حجره گشادن مصطفى عليه الصلاة و السلام بر مهمان و خود را پنهان كردن تا او گشاينده را نبيند و خجل نشود و گستاخ بيرون رود

[ ترسيمى از سيماى مهربان محمد ( ص ) ]

[ ترسيمى از سيماى مهربان محمد ( ص ) ]

مصطفى صبح آمد و در را گشاد * صبح آن گمراه را او راه داد

در گشاد و گشت پنهان مصطفى * تا نگردد شرمسار آن مبتلا

تا برون آيد رود گستاخ او * تا نبيند در گشا را پشت و رو

يا نهان شد در پس چيزى و يا * از وىاش پوشيد دامان خدا

[ ستّار بودن خداوند ]

[ ستّار بودن خداوند ]

صِبْغَةَ اللَّهِ گاه پوشيده كند * پرده‌ى بىچون بر آن ناظر تند