مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٤١

[ باز در ستايش حسام الدين چلبى ]

شه حسام الدين كه نور انجم است * طالب آغاز سفر پنجم است

اى ضياء الحق حسام الدين راد * اوستادان صفا را اوستاد

[ اگر مردم تاب شنيدن داشتند مولانا مقام معنوى حسام الدين را آن طور كه سزاوار بود بيان مىكرد ]

[ اگر مردم تاب شنيدن داشتند مولانا مقام معنوى حسام الدين را آن طور كه سزاوار بود بيان مىكرد ]

گر نبودى خلق محجوب و كثيف * ور نبودى حلقها تنگ و ضعيف

در مديحت داد معنى دادمى * غير اين منطق لبى بگشادمى

ليك لقمه‌ى باز آن صعوه نيست * چاره اكنون آب و روغن كردنى است

مدح تو حيف است با زندانيان * گويم اندر مجمع روحانيان

شرح تو غبن است با اهل جهان * همچو راز عشق دارم در نهان

[ مدح حقيقى ، پرده برداشتن از رخسار حقيقت است ]

[ مدح حقيقى ، پرده برداشتن از رخسار حقيقت است ]

مدح تعريف است و تخريق حجاب * فارغ است از شرح و تعريف آفتاب

[ اگر كمال را در كسى بستايى در واقع كمال خود را ستوده‌اى ]

[ اگر كمال را در كسى بستايى در واقع كمال خود را ستوده‌اى ]

مادح خورشيد مداح خود است * كه دو چشمم روشن و نامرمد است

[ اگر كمال صاحب كمال را انكار كنى ، كمال خود را انكار كرده‌اى ]

[ اگر كمال صاحب كمال را انكار كنى ، كمال خود را انكار كرده‌اى ]

ذم خورشيد جهان ذم خود است * كه دو چشمم كور و تاريك و بد است

[ اى حسام الدين ، حسودان خود را ببخش ]

[ اى حسام الدين ، حسودان خود را ببخش ]

تو ببخشا بر كسى كاندر جهان * شد حسود آفتاب كامران

[ حسودان نمىتوانند خورشيد حقيقت را بپوشانند ]

[ حسودان نمىتوانند خورشيد حقيقت را بپوشانند ]

تاندش پوشيد هيچ از ديده‌ها * و ز طراوت دادن پوسيده‌ها

يا ز نور بىحدش توانند كاست * يا به دفع جاه او توانند خاست

[ حسادت ، مرگ ابدى است ]

[ حسادت ، مرگ ابدى است ]

هر كسى كاو حاسد كيهان بود * آن حسد خود مرگ جاويدان بود

[ باز در ستايش حسام الدين چلبى ]

[ باز در ستايش حسام الدين چلبى ]

قدر تو بگذشت از درك عقول * عقل اندر شرح تو شد بو الفضول

گر چه عاجز آمد اين عقل از زبان * عاجزانه جنبشى بايد در آن

ان شيئا كله لا يدرك * اعلموا ان كله لا يترك

گر چه نتوان خورد طوفان سحاب * كى توان كردن به ترك خورد آب

راز را گر مىنيارى در ميان * دركها را تازه كن از قشر آن

نطقها نسبت به تو قشر است ليك * پيش ديگر فهم‌ها مغز است نيك

آسمان نسبت به عرش آمد فرود * ور نه بس عالى است سوى خاك تود

من بگويم وصف تو تا ره برند * پيش از آن كز فوت آن حسرت خورند

نور حقى و به حق جذاب جان * خلق در ظلمات وهمند و گمان

شرط تعظيم است تا اين نور خوش * گردد اين بىديدگان را سرمه كش