مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٨

[ شريران ، حقيقت انبيا و اوليا را نمىشناسند ]

نقش او بر روى ديوار ار فتد * از دل ديوار خون دل چكد

آن چنان فرخ بود نقشش بر او * كه رهد در حال ديوار از دو رو

گشته با يك رويى اهل صفا * آن دو رويى عيب مر ديوار را

اين همه تعظيم و تفخيم و و داد * چون بديدندش به صورت برد باد

قلب آتش ديد و در دم شد سياه * قلب را در قلب كى بوده ست راه

قلب مىزد لاف اشواق محك * تا مريدان را در اندازد به شك

افتد اندر دام مكرش ناكسى * اين گمان سر بر زند از هر خسى

كاين اگر نه نقد پاكيزه بدى * كى به سنگ امتحان راغب شدى

او محك مىخواهد اما آن چنان * كه نگردد قلبى او ز آن عيان

آن محك كه او نهان دارد صفت * نى محك باشد نه نور معرفت

آينه كاو عيب رو دارد نهان * از براى خاطر هر قلتبان

آينه نبود منافق باشد او * اين چنين آيينه را هرگز مجو