مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

[ ادامهء حكايت نخچيران و شير ]

مومن ار ينظر بنور اللَّه نبود * غيب مومن را برهنه چون نمود

چون كه تو ينظر بنار اللَّه بدى * در بدى از نيكويى غافل شدى

اندك اندك آب بر آتش بزن * تا شود نار تو نور اى بو الحزن

تو بزن يا ربنا آب طهور * تا شود اين نار عالم جمله نور

آب دريا جمله در فرمان تست * آب و آتش اى خداوند آن تست

گر تو خواهى آتش آب خوش شود * ور نخواهى آب هم آتش شود

اين طلب در ما هم از ايجاد تست * رستن از بىداد يا رب داد تست

بىطلب تو اين طلب‌مان داده‌اى * گنج احسان بر همه بگشاده‌اى

چون كه خرگوش از رهايى شاد گشت * سوى نخجيران دوان شد تا به دشت

شير را چون ديد در چه كشته زار * چرخ مىزد شادمان تا مرغزار

دست مىزد چون رهيد از دست مرگ * سبز و رقصان در هوا چون شاخ و برگ

شاخ و برگ از حبس خاك آزاد شد * سر بر آورد و حريف باد شد

برگها چون شاخ را بشكافتند * تا به بالاى درخت اشتافتند

با زبان شطاه شكر خدا * مىسرايد هر بر و برگى جدا

كه بپرورد اصل ما را ذو العطا * تا درخت استغلظ آمد و استوى

جانهاى بسته اندر آب و گل * چون رهند از آب و گلها شاد دل

در هواى عشق حق رقصان شوند * همچو قرص بدر بىنقصان شوند

جسمشان در رقص و جانها خود مپرس * و آن كه گرد جان از آنها خود مپرس

شير را خرگوش در زندان نشاند * ننگ شيرى كاو ز خرگوشى بماند

در چنان ننگى و آن گه اين عجب * فخر دين خواهد كه گويندش لقب

اى تو شيرى در تك اين چاه فرد * نفس چون خرگوش خونت ريخت و خورد

نفس خرگوشت به صحرا در چرا * تو به قعر اين چه چون و چرا

سوى نخجيران دويد آن شير گير * كابشروا يا قوم إذ جاء البشير

مژده مژده اى گروه عيش‌ساز * كان سگ دوزخ به دوزخ رفت باز

مژده مژده كان عدوى جانها * كند قهر خالقش دندانها

آن كه از پنجه بسى سرها بكوفت * همچو خس جاروب مرگش هم بروفت