مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٨

[ ادامهء حكايت موسى و فرعون ]

گفت بنما جزو جزو از فوق و پست * آن چنان كه پيش تو آن جزو هست

بعد از آن بر رو بر آن امرودبن * كه مبدل گشت و سبز از امر كُنْ

چون درخت موسوى شد اين درخت * چون سوى موسى كشانيدى تو رخت

آتش او را سبز و خرم مىكند * شاخ او إِنِّي أَنَا اللَّهُ مىزند

[ عنايت الهى ، كيمياست ]

[ عنايت الهى ، كيمياست ]

زير ظلش جمله حاجاتت روا * اين چنين باشد الهى كيميا

آن منى و هستىات باشد حلال * كه در او بينى صفات ذو الجلال

شد درخت كژ مقوم حق نما * اصله ثابت و فرعه فى السما

باقى قصه‌ى موسى عليه السلام

باقى قصه‌ى موسى عليه السلام

[ وجود آدمى به الهام ربانى ، راست و با صفا شود ]

[ وجود آدمى به الهام ربانى ، راست و با صفا شود ]

كامدش پيغام از وحى مهم * كه كژى بگذار اكنون فَاسْتَقِمْ

[ از هستى موهوم خود درگذر تا به حيات طيبه رسى ]

[ از هستى موهوم خود درگذر تا به حيات طيبه رسى ]

اين درخت تن عصاى موسى است * كامرش آمد كه بيندازش ز دست

تا ببينى خير او و شر او * بعد از آن بر گير او را ز امر هو

[ هرگاه هستى خود را به هستى مطلق پيوند دهى ، اقتدارى الهى يا بى ]

[ هرگاه هستى خود را به هستى مطلق پيوند دهى ، اقتدارى الهى يا بى ]

پيش از افكندن نبود او غير چوب * چون به امرش بر گرفتى گشت خوب

اول او بد برگ افشان بره را * گشت معجز آن گروه غره را

گشت حاكم بر سر فرعونيان * آبشان خون كرد و كف بر سر زنان

از مزارع‌شان بر آمد قحط و مرگ * از ملخهايى كه مىخوردند برگ

تا بر آمد بىخود از موسى دعا * چون نظر افتادش اندر منتها

[ مبلّغ ، وظيفه‌اش ابلاغ پيام است ]

[ مبلّغ ، وظيفه‌اش ابلاغ پيام است ]

كاين همه اعجاز و كوشيدن چراست * چون نخواهند اين جماعت گشت راست

امر آمد كه اتباع نوح كن * ترك پايان بينى مشروح كن

ز آن تغافل كن چو داعى رهى * امر بَلِّغْ هست نبود آن تهى

[ تعاليم انبيا و اوليا ، گوهر آدميان را آشكار مىكند ]

[ تعاليم انبيا و اوليا ، گوهر آدميان را آشكار مىكند ]

كمترين حكمت كاز اين الحاح تو * جلوه گردد آن لجاج و آن عتو

تا كه ره بنمودن و اضلال حق * فاش گردد بر همه‌ى اهل فرق

چون كه مقصود از وجود اظهار بود * بايدش از پند و اغوا آزمود

ديو الحاح غوايت مىكند * شيخ الحاح هدايت مىكند

[ ادامهء حكايت موسى و فرعون ]

[ ادامهء حكايت موسى و فرعون ]

چون پياپى گشت آن امر شجون * نيل مىآمد سراسر جمله خون

تا به نفس خويش فرعون آمدش * لابه مىكردش دو تا گشته قدش

كانچه ما كرديم اى سلطان مكن * نيست ما را روى ايراد سخن

پاره پاره گردمت فرمان پذير * من به عزت خو گرم سختم مگير