مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٥

[ ادامهء حكايت قبطى و سبطى ]

كه دو صد جنبيدن سر ارزد آن * سر چنين جنباند آخر عقل و جان

عقل را خدمت كنى در اجتهاد * پاس عقل آن است كافزايد رشاد

حق نجنباند به ظاهر سر ترا * ليك سازد بر سران سرور ترا

مر ترا چيزى دهد يزدان نهان * كه سجود تو كنند اهل جهان

آن چنان كه داد سنگى را هنر * تا عزيز خلق شد يعنى كه زر

قطره‌ى آبى بيابد لطف حق * گوهرى گردد برد از زر سبق

جسم خاك است و چو حق تابيش داد * در جهان گيرى چو مه شد اوستاد

[ دنيا و اهل دنيا ، نقوش بىجان‌اند ]

[ دنيا و اهل دنيا ، نقوش بىجان‌اند ]

هين طلسم است اين و نقش مرده است * احمقان را چشمش از ره برده است

مىنمايد او كه چشمى مىزند * ابلهان سازيده‌اند او را سند

درخواستن قبطى دعاى خير و هدايت از سبطى و دعاكردن سبطى قبطى را به خير و مستجاب شدن از اكرم الاكرمين و ارحم الراحمين

درخواستن قبطى دعاى خير و هدايت از سبطى و دعاكردن سبطى قبطى را به خير و مستجاب شدن از اكرم الاكرمين و ارحم الراحمين

گفت قبطى تو دعايى كن كه من * از سياهى دل ندارم آن دهن

كه بود كه قفل اين دل وا شود * زشت را در بزم خوبان جا شود

مسخى از تو صاحب خوبى شود * يا بليسى باز كروبى شود

يا به فر دست مريم بوى مشك * يابد و ترى و ميوه شاخ خشك

سبطى آن دم در سجود افتاد و گفت * كاى خداى عالم جهر و نهفت

[ دعا را خدا به بشر تعليم داده و همو اجابت كند ]

[ دعا را خدا به بشر تعليم داده و همو اجابت كند ]

جز تو پيش كى بر آرد بنده دست * هم دعا و هم اجابت از تو است

هم ز اول تو دهى ميل دعا * تو دهى آخر دعاها را جزا

[ اعتراف به هستى مطلق و هيچى بشر ]

[ اعتراف به هستى مطلق و هيچى بشر ]

اول و آخر تويى ما در ميان * هيچ هيچى كه نيايد در بيان

[ ادامهء حكايت قبطى و سبطى ]

[ ادامهء حكايت قبطى و سبطى ]

اين چنين مىگفت تا افتاد طشت * از سر بام و دلش بىهوش گشت

باز آمد او به هوش اندر دعا * لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى

در دعا بود او كه ناگه نعره‌اى * از دل قبطى بجست و غره‌اى

كه هلا بشتاب و ايمان عرضه كن * تا ببرم زود زنار كهن

آتشى در جان من انداختند * مر بليسى را به جان بنواختند

دوستى تو و از تو ناشگفت * حمد لله عاقبت دستم گرفت

كيميايى بود صحبتهاى تو * كم مباد از خانه‌ى دل پاى تو

تو يكى شاخى بدى از نخل خلد * چون گرفتم او مرا تا خلد برد

سيل بود آن كه تنم را در ربود * برد سليم تا لب درياى جود

من به بوى آب رفتم سوى سيل * بحر ديدم در گرفتم كيل كيل