مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٢١

[ عارفان با نور الهى مىبينند ]

خاصه از بالاى كه تا زير كوه * در سر آيم هر زمانى از شكوه

كم همىافتى تو در رو بهر چيست * يا مگر خود جان پاكت دولتى است

در سر آيم هر دم و زانو زنم * پوز و زانو ز آن خطا پر خون كنم

كژ شود پالان و رختم بر سرم * و ز مكارى هر زمان زخمى خورم

همچو كم عقلى كه از عقل تباه * بشكند توبه به هر دم در گناه

مسخره‌ى ابليس گردد در زمن * از ضعيفى راى آن توبه شكن

در سر آيد هر زمان چون اسب لنگ * كه بود بارش گران و راه سنگ

مىخورد از غيب بر سر زخم او * از شكست توبه آن ادبار خو

باز توبه مىكند با راى سست * ديو يك تف كرد و توبه‌ش را سكست

ضعف اندر ضعف و كبرش آن چنان * كه به خوارى بنگرد در واصلان

اى شتر كه تو مثال مومنى * كم فتى در رو و كم بينى زنى

تو چه دارى كه چنين بىآفتى * بىعثارى و كم اندر رو فتى

گفت گر چه هر سعادت از خداست * در ميان ما و تو بس فرق‌هاست

سربلندم من دو چشم من بلند * بينش عالى امان است از گزند

از سر كه من ببينم پاى كوه * هر گو و هموار را من توه توه

[ عارفان ، عاقبت بين‌اند ]

[ عارفان ، عاقبت بين‌اند ]

همچنان كه ديد آن صدر اجل * پيش كار خويش تا روز اجل

آن چه خواهد بود بعد بيست سال * ديد اندر حال آن نيكو خصال

حال خود تنها نديد آن متقى * بلكه حال مغربى و مشرقى

نور در چشم و دلش سازد سكن * بهر چه سازد پى حب الوطن

همچو يوسف كاو بديد اول به خواب * كه سجودش كرد ماه و آفتاب

از پس ده سال بلكه بيشتر * آن چه يوسف ديده بد بر كرد سر

[ عارفان با نور الهى مىبينند ]

[ عارفان با نور الهى مىبينند ]

نيست آن ينظر بنور اللَّه گزاف * نور ربانى بود گردون شكاف

نيست اندر چشم تو آن نور رو * هستى اندر حس حيوانى گرو

تو ز ضعف چشم بينى پيش پا * تو ضعيف و هم ضعيفت پيشوا

پيشوا چشم است دست و پاى را * كاو ببيند جاى را ناجاى را

ديگر آن كه چشم من روشن‌تر است * ديگر آن كه خلقت من اطهر است

ز انكه هستم من ز اولاد حلال * نه ز اولاد زنا و اهل ضلال

تو ز اولاد زنايى بىگمان * تير كژ پرد چو بد باشد كمان