مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٣

[ حكايت در بيان اينكه بندهء عاشق ، رضا به قضا مىدهد و بر هر بلا ، مرحبا مىگويد ]

پر دلان در جنگ هم از بيم جان * حمله كرده سوى صف دشمنان

رستمان را ترس و غم وا پيش برد * هم ز ترس آن بد دل اندر خويش مرد

چون محك آمد بلا و بيم جان * ز آن پديد آيد شجاع از هر جبان

وحى كردن حق به موسى عليه السلام كه اى موسى من كه خالقم تعالى ترا دوست مىدارم

وحى كردن حق به موسى عليه السلام كه اى موسى من كه خالقم تعالى ترا دوست مىدارم

[ حكايت در اينكه بندهء راستين خدا جز او به كسى پناه نمىبرد ، چه در حالت رفاه و چه در حالت بلا ]

[ حكايت در اينكه بندهء راستين خدا جز او به كسى پناه نمىبرد ، چه در حالت رفاه و چه در حالت بلا ]

گفت موسى را به وحى دل خدا * كاى گزيده دوست مىدارم ترا

گفت چه خصلت بود اى ذو الكرم * موجب آن تا من آن افزون كنم

گفت چون طفلى به پيش والده * وقت قهرش دست هم در وى زده

خود نداند كه جز او ديار هست * هم از او مخمور هم از اوست مست

مادرش گر سيليى بر وى زند * هم به مادر آيد و بر وى تند

از كسى يارى نخواهد غير او * اوست جمله‌ى شر او و خير او

خاطر تو هم ز ما در خير و شر * التفاتش نيست جاهاى دگر

غير من پيشت چو سنگ است و كلوخ * گر صبى و گر جوان و گر شيوخ

همچنانك إِيَّاكَ نَعْبُدُ در حنين * در بلا از غير تو لا نستعين

هست اين إِيَّاكَ نَعْبُدُ حصر را * در لغت و آن از پى نفى ريا

هست إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ هم بهر حصر * حصر كرده استعانت را و قصر

كه عبادت مر ترا آريم و بس * طمع يارى هم ز تو داريم و بس

خشم كردن پادشاه بر نديم و شفاعت كردن شفيع آن مغضوب عليه را و از پادشاه درخواستن و پادشاه شفاعت او قبول كردن و رنجيدن نديم از شفيع كه چرا شفاعت كردى

خشم كردن پادشاه بر نديم و شفاعت كردن شفيع آن مغضوب عليه را و از پادشاه درخواستن و پادشاه شفاعت او قبول كردن و رنجيدن نديم از شفيع كه چرا شفاعت كردى

[ حكايت در بيان اينكه بندهء عاشق ، رضا به قضا مىدهد و بر هر بلا ، مرحبا مىگويد ]

[ حكايت در بيان اينكه بندهء عاشق ، رضا به قضا مىدهد و بر هر بلا ، مرحبا مىگويد ]

پادشاهى بر نديمى خشم كرد * خواست تا از وى بر آرد دود و گرد

كرد شه شمشير بيرون از غلاف * تا زند بر وى جزاى آن خلاف

هيچ كس را زهره نه تا دم زند * يا شفيعى بر شفاعت بر تند

جز عماد الملك نامى در خواص * در شفاعت مصطفى وارانه خاص