مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٥
مشورت كردن فرعون با وزيرش هامان در ايمان آوردن به موسى عليه السلام
ميل بادش چون سوى بالا بود * ظرف خود را هم سوى بالا كشد
باز آن جانها كه جنس انبياست * سوى ايشان كش كشان چون سايههاست
ز انكه عقلش غالب است و بىز شك * عقل جنس آمد به خلقت با ملك
و آن هواى نفس غالب بر عدو * نفس جنس اسفل آمد شد به دو
بود قبطى جنس فرعون ذميم * بود سبطى جنس موساى كليم
بود هامان جنستر فرعون را * بر گزيدش برد بر صدر سرا
لاجرم از صدر تا قعرش كشيد * كه ز جنس دوزخند آن دو پليد
هر دو سوزنده چو دوزخ ضد نور * هر دو چون دوزخ ز نور دل نفور
ز انكه دوزخ گويد اى مومن تو زود * بر گذر كه نورت آتش را ربود
بگذر اى مومن كه نورت مىكشد * آتشم را چون كه دامن مىكشد
مىرمد آن دوزخى از نور هم * ز انكه طبع دوزخ استش اى صنم
دوزخ از مومن گريزد آن چنان * كه گريزد مومن از دوزخ به جان
ز انكه جنس نار نبود نور او * ضد نار آمد حقيقت نور جو
در حديث آمد كه مومن در دعا * چون امان خواهد ز دوزخ از خدا
دوزخ از وى هم امان خواهد به جان * كه خدايا دور دارم از فلان
جاذبهى جنسيت است اكنون ببين * كه تو جنس كيستى از كفر و دين
[ شرط تجانس ميان آدميان ، اوصاف مشترك است ]
[ شرط تجانس ميان آدميان ، اوصاف مشترك است ]
گر به هامان مايلى هامانيى * ور به موسى مايلى سبحانيى
ور به هر دو مايلى انگيخته * نفس و عقلى هر دوان آميخته
هر دو در جنگند هان و هان بكوش * تا شود غالب معانى بر نقوش
در جهان جنگ شادى اين بس است * كه ببينى بر عدو هر دم شكست
[ ادامهء مشورت فرعون با هامان ]
[ ادامهء مشورت فرعون با هامان ]
آن ستيزه رو به سختى عاقبت * گفت با هامان براى مشورت
وعدههاى آن كليم اللَّه را * گفت و محرم ساخت آن گمراه را
مشورت كردن فرعون با وزيرش هامان در ايمان آوردن به موسى عليه السلام
مشورت كردن فرعون با وزيرش هامان در ايمان آوردن به موسى عليه السلام
گفت با هامان چو تنهايش بديد * جست هامان و گريبان را دريد
بانگها زد گريهها كرد آن لعين * كوفت دستار و كله را بر زمين
كه چگونه گفت اندر روى شاه * اين چنين گستاخ آن حرف تباه
جمله عالم را مسخر كرده تو * كار را با بخت چون زر كرده تو
از مشارق و ز مغارب بىلجاج * سوى تو آرند سلطانان خراج