مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٢

[ در وصف ديدهء باطنى عارفان و كاملان ]

ز انكه اين هوى ضعيف بىقرار * هست شد ز آن هوى رب پايدار

هوى فانى چون كه خود با او سپرد * گشت باقى دايم و هرگز نمرد

همچو قطره‌ى خايف از باد و ز خاك * كه فنا گردد بدين هر دو هلاك

چون به اصل خود كه دريا بود جست * از تف خورشيد و باد و خاك رست

ظاهرش گم گشت در دريا و ليك * ذات او معصوم و پا بر جا و نيك

هين بده اى قطره خود را بىندم * تا بيابى در بهاى قطره يم

هين بده اى قطره خود را اين شرف * در كف دريا شو ايمن از تلف

خود كه را آيد چنين دولت به دست * قطره را بحرى تقاضاگر شده‌ست

اللَّه اللَّه زود به فروش و بخر * قطره‌اى ده بحر پر گوهر ببر

اللَّه اللَّه هيچ تاخيرى مكن * كه ز بحر لطف آمد اين سخن

لطف اندر لطف اين گم مىشود * كاسفلى بر چرخ هفتم مىشود

هين كه يك بازى فتادت بو العجب * هيچ طالب اين نيابد در طلب

[ جواب فرعون به آسيه ]

[ جواب فرعون به آسيه ]

گفت با هامان بگويم اى ستير * شاه را لازم بود راى وزير

[ آسيه مىگويد ]

[ آسيه مىگويد ]

گفت با هامان مگو اين راز را * كور كمپيرى چه داند باز را

قصه‌ى باز پادشاه و كمپير زن

قصه‌ى باز پادشاه و كمپير زن

[ تمثيل در بيان اينكه اهل غفلت ، از احوال كاملان خبر ندارند ]

[ تمثيل در بيان اينكه اهل غفلت ، از احوال كاملان خبر ندارند ]

باز اسپيدى به كمپيرى دهى * او ببرد ناخنش بهر بهى

ناخنى كه اصل كار است و شكار * كور كمپيرك ببرد كوروار

كه كجا بوده‌ست مادر كه ترا * ناخنان زين سان دراز است اى كيا

ناخن و منقار و پرش را بريد * وقت مهر اين مىكند زال پليد

چون كه تتماجش دهد او كم خورد * خشم گيرد مهرها را بر درد

كه چنين تتماج پختم بهر تو * تو تكبر مىنمايى و عتو

تو سزايى در همان رنج و بلا * نعمت و اقبال كى سازد ترا

آب تتماجش دهد كاين را بگير * گر نمىخواهى كه نوشى ز آن فطير

آب تتماجش نگيرد طبع باز * زال بترنجد شود خشمش دراز

از غضب آن آش سوزان بر سرش * زن فرو ريزد شود كل مغفرش

اشك از آن چشمش فرو ريزد ز سوز * ياد آرد لطف شاه دل فروز

ز آن دو چشم نازنين با دلال * كه ز چهره‌ى شاه دارد صد كمال

چشم ما زاغش شده پر زخم زاغ * چشم نيك از چشم بد با درد و داغ

[ در وصف ديدهء باطنى عارفان و كاملان ]

[ در وصف ديدهء باطنى عارفان و كاملان ]

چشم دريا بسطتى كز بسط او * هر دو عالم مىنمايد تار مو