مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٠

[ در بيان اينكه عشاق راستين از مرگ خود شادمان‌اند ]

بودم از گنج نهانى بىخبر * ور نه دستنبوى من بودى تبر

آه گر داد تبر را دادمى * اين زمان غم را تبرا دادمى

چشم را بر نقش مىانداختم * همچو طفلان عشقها مىباختم

پس نكو گفت آن حكيم كاميار * كه تو طفلى خانه پر نقش و نگار

در الهى نامه بس اندرز كرد * كه بر آر از دودمان خويش گرد

[ ادامهء گفتگوى موسى و فرعون ]

[ ادامهء گفتگوى موسى و فرعون ]

بس كن اى موسى بگو وعده‌ى سوم * كه دل من ز اضطرابش گشت گم

گفت موسى آن سوم ملك دو تو * دو جهانى خالص از خصم و عدو

بيشتر ز آن ملك كاكنون داشتى * كان بد اندر جنگ و اين در آشتى

آن كه در جنگت چنان ملكى دهد * بنگر اندر صلح خوانت چون نهد

آن كرم كاندر جفا آنهات داد * در وفا بنگر چه باشد افتقاد

گفت اى موسى چهارم چيست زود * باز گو صبرم شد و حرصم فزود

گفت چارم آن كه مانى تو جوان * موى همچون قير و رخ چون ارغوان

رنگ و بو در پيش ما بس كاسد است * ليك تو پستى سخن كرديم پست

افتخار از رنگ و بو و از مكان * هست شادى و فريب كودكان

بيان اين خبر كه كلموا الناس على قدر عقولهم لا على قدر عقولكم حتى لا يكذب اللَّه و رسوله

بيان اين خبر كه كلموا الناس على قدر عقولهم لا على قدر عقولكم حتى لا يكذب اللَّه و رسوله

[ سخن بايد با مرتبهء فهم مخاطب مناسب باشد ]

[ سخن بايد با مرتبهء فهم مخاطب مناسب باشد ]

چون كه با كودك سر و كارم فتاد * هم زبان كودكان بايد گشاد

[ تمثيل در تبيين بيت پيشين ]

[ تمثيل در تبيين بيت پيشين ]

كه برو كتاب تا مرغت خرم * يا مويز و جوز و فستق آورم

[ ادامهء سخنان موسى به فرعون ]

[ ادامهء سخنان موسى به فرعون ]

جز شباب تن نمىدانى بگير * اين جوانى را بگير اى خر شعير

هيچ آژنگى نيفتد بر رخت * تازه ماند آن شباب فرخت

نه نژند پيريت آيد به رو * نه قد چون سرو تو گردد دو تو

نه شود زور جوانى از تو كم * نه به دندانها خللها يا الم

نه كمى در شهوت و طمث و بعال * كه زنان را آيد از ضعفت ملال

آن چنان بگشايدت فر شباب * كه گشود آن مژده‌ى عكاشه باب

قوله عليه السلام من بشرنى بخروج صفر بشرته بالجنة

قوله عليه السلام من بشرنى بخروج صفر بشرته بالجنة

[ در بيان اينكه عشاق راستين از مرگ خود شادمان‌اند ]

[ در بيان اينكه عشاق راستين از مرگ خود شادمان‌اند ]

احمد آخر زمان را انتقال * در ربيع اول آيد بىجدال