مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٧

[ موسى به فرعون مىگويد ]

همچو آن زنگى كه در آيينه ديد * روى خود را زشت و بر آيينه ريد

كه چه زشتى لايق اينى و بس * زشتيم آن تو است اى كور خس

اين حدث بر روى زشتت مىكنى * نيست بر من ز انكه هستم روشنى

گاه مىديدى لباست سوخته * گه دهان و چشم تو بر دوخته

گاه حيوان قاصد خونت شده * گه سر خود را به دندان دده

گه نگون اندر ميان آب ريز * گه غريق سيل خون آميز تيز

گه ندات آمد از اين چرخ نقى * كه شقيى و شقيى و شقى

گه ندات آمد صريحا از جبال * كه برو هستى ز اصحاب الشمال

گه ندا مىآمدت از هر جماد * تا ابد فرعون در دوزخ فتاد

زين بترها كه نمىگويم ز شرم * تا نگردد طبع معكوس تو گرم

اندكى گفتم به تو اى ناپذير * ز اندكى دانى كه هستم من خبير

خويشتن را كور مىكردى و مات * تا نينديشى ز خواب و واقعات

چند بگريزى نك آمد پيش تو * كورى ادراك مكر انديش تو

بيان آن كه در توبه باز است

بيان آن كه در توبه باز است

هين مكن زين پس فراگير احتراز * كه ز بخشايش در توبه است باز

توبه را از جانب مغرب درى * باز باشد تا قيامت بر ورى

تا ز مغرب بر زند سر آفتاب * باز باشد آن در از وى رو متاب

هست جنت را ز رحمت هشت در * يك در توبه‌ست ز آن هشت اى پسر

آن همه گه باز باشد گه فراز * و آن در توبه نباشد جز كه باز

هين غنيمت دار در باز است زود * رخت آن جا كش به كورى حسود

گفتن موسى عليه السلام فرعون را كه از من يك پند قبول كن و چهار فضيلت عوض بستان

گفتن موسى عليه السلام فرعون را كه از من يك پند قبول كن و چهار فضيلت عوض بستان

[ موسى به فرعون مىگويد ]

[ موسى به فرعون مىگويد ]

هين ز من بپذير يك چيز و بيار * پس ز من بستان عوض آن را چهار

گفت اى موسى كدام است آن يكى * شرح كن با من از آن يك اندكى