مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٦

[ تمثيلى طنزآميز در نقد وارونه كاران ]

اى مسافر با مسافر راى زن * ز انكه پايت لنگ دارد راىزن

[ وطن تو آن جهان است ]

[ وطن تو آن جهان است ]

از دم حب الوطن بگذر مه‌ايست * كه وطن آن سوست جان اين سوى نيست

گر وطن خواهى گذر ز آن سوى شط * اين حديث راست را كم خوان غلط

سر خواندن وضو كننده اوراد وضو را

سر خواندن وضو كننده اوراد وضو را

[ اسرار وضو ]

[ اسرار وضو ]

در وضو هر عضو را وردى جدا * آمده‌ست اندر خبر بهر دعا

چون كه استنشاق بينى مىكنى * بوى جنت خواه از رب غنى

تا ترا آن بو كشد سوى جنان * بوى گل باشد دليل گلبنان

چون كه استنجا كنى ورد و سخن * اين بود يا رب تو زين‌ام پاك كن

دست من اينجا رسيد اين را بشست * دستم اندر شستن جان است سست

اى ز تو كس گشته جان ناكسان * دست فضل تست در جانها رسان

حد من اين بود كردم من لئيم * ز آن سوى حد را نقى كن اى كريم

از حدث شستم خدايا پوست را * از حوادث تو بشو اين دوست را

شخصى به وقت استنجا مىگفت اللَّهم ارحنى رايحه الجنة بجاى آن كه اللَّهم اجعلنى من التوابين و اجعلنى من المتطهرين كه ورد استنجاست و ورد استنجا را به وقت استنشاق مىگفت عزيزى بشنيد و اين را طاقت نداشت

شخصى به وقت استنجا مىگفت اللَّهم ارحنى رايحه الجنة بجاى آن كه اللَّهم اجعلنى من التوابين و اجعلنى من المتطهرين كه ورد استنجاست و ورد استنجا را به وقت استنشاق مىگفت عزيزى بشنيد و اين را طاقت نداشت

[ تمثيلى طنزآميز در نقد وارونه كاران ]

[ تمثيلى طنزآميز در نقد وارونه كاران ]

آن يكى در وقت استنجا بگفت * كه مرا با بوى جنت دار جفت

گفت شخصى خوب ورد آورده‌اى * ليك سوراخ دعا گم كرده‌اى

اين دعا چون ورد بينى بود چون * ورد بينى را تو آوردى به كون

رايحه‌ى جنت ز بينى يافت حر * رايحه‌ى جنت كى آيد از دبر

اى تواضع برده پيش ابلهان * وى تكبر برده تو پيش شهان

آن تكبر بر خسان خوب است و چست * هين مرو معكوس عكسش بند تست

از پى سوراخ بينى رست گل * بو وظيفه‌ى بينى آمد اى عتل

بوى گل بهر مشام است اى دلير * جاى آن بو نيست اين سوراخ زير