مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٨

[ حكايت در نقد روحيهء فرافكنانهء اهل تقصير ]

طاعنان همچون سگان بر بدر تو * بانگ مىدارند سوى صدر تو

اين سگان كرند ز امر أَنْصِتُوا * از سفه وعوع كنان بر بدر تو

هين بمگذار اى شفا رنجور را * تو ز خشم كر عصاى كور را

نه تو گفتى قايد اعمى به راه * صد ثواب و اجر يابد از إله

هر كه او چل گام كورى را كشد * گشت آمرزيده و يابد رشد

پس بكش تو زين جهان بىقرار * جوق كوران را قطار اندر قطار

كار هادى اين بود تو هاديى * ماتم آخر زمان را شاديى

هين روان كن اى امام المتقين * اين خيال انديشگان را تا يقين

هر كه در مكر تو دارد دل گرو * گردنش را من زنم تو شاد رو

بر سر كوريش كوريها نهم * او شكر پندارد و زهرش دهم

عقلها از نور من افروختند * مكرها از مكر من آموختند

[ دست خدا بالاى همهء دست‌هاست ]

[ دست خدا بالاى همهء دست‌هاست ]

چيست خود آلاجق آن تركمان * پيش پاى نره پيلان جهان

آن چراغ او به پيش صرصرم * خود چه باشد اى مهين پيغمبرم

[ هدايت معنوى اوليا ، مردم را زنده مىكند ]

[ هدايت معنوى اوليا ، مردم را زنده مىكند ]

خيز در دم تو به صور سهمناك * تا هزاران مرده بر رويد ز خاك

چون تو اسرافيل وقتى راست خيز * رستخيزى ساز پيش از رستخيز

هر كه گويد كو قيامت اى صنم * خويش بنما كه قيامت نك منم

در نگر اى سايل محنت زده * زين قيامت صد جهان افزون شده

[ در مقابل نادانان بايد سكوت كرد ]

[ در مقابل نادانان بايد سكوت كرد ]

ور نباشد اهل اين ذكر و قنوت * پس جواب الاحمق اى سلطان سكوت

ز آسمان حق سكوت آيد جواب * چون بود جانا دعا نامستجاب

[ افسوس كه عمر آدمى كوتاه است و حقايق الهى ، بيكران ]

[ افسوس كه عمر آدمى كوتاه است و حقايق الهى ، بيكران ]

اى دريغا وقت خرمنگاه شد * ليك روز از بخت ما بىگاه شد

وقت تنگ است و فراخى اين كلام * تنگ مىآيد بر او عمر دوام

نيزه بازى اندر اين كوهاى تنگ * نيزه بازان را همىآرد به ننگ

[ شكوه از عوام‌زدگى و ظاهرگرايى ]

[ شكوه از عوام‌زدگى و ظاهرگرايى ]

وقت تنگ و خاطر و فهم عوام * تنگ‌تر صد ره ز وقت است اى غلام

چون جواب احمق آمد خامشى * اين درازى در سخن چون مىكشى

از كمال رحمت و موج كرم * مىدهد هر شوره را باران و نم

در بيان آن كه ترك الجواب جواب مقرر اين سخن كه جواب الاحمق سكوت ، شرح اين هر دو در اين قصه است كه گفته مىآيد

در بيان آن كه ترك الجواب جواب مقرر اين سخن كه جواب الاحمق سكوت ، شرح اين هر دو در اين قصه است كه گفته مىآيد

[ حكايت در نقد روحيهء فرافكنانهء اهل تقصير ]

[ حكايت در نقد روحيهء فرافكنانهء اهل تقصير ]

بود شاهى بود او را بنده‌اى * مرده عقلى بود و شهوت زنده‌اى

خرده‌هاى خدمتش بگذاشتى * بد سگاليدى نكو پنداشتى