مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٤

[ اى سالك مواظب باش در معبد دلت ، گياه ويرانگر هوى و هوس نرويد و نبالد ]

قاعده‌ى هر روز را مىجست شاه * كه ببيند مسجد اندر نو گياه

[ دل روشن ، احوالى را تشخيص مىدهد كه عامّه از تمييز آن ناتوان‌اند ]

[ دل روشن ، احوالى را تشخيص مىدهد كه عامّه از تمييز آن ناتوان‌اند ]

دل ببيند سر بدان چشم صفى * آن حشايش كه شد از عامه خفى

قصه‌ى صوفى كه در ميان گلستان سر بر زانو مراقب بود يارانش گفتند سر بر آور تفرج كن بر گلستان و رياحين و مرغان و آثار رحمه اللَّه تعالى

قصه‌ى صوفى كه در ميان گلستان سر بر زانو مراقب بود يارانش گفتند سر بر آور تفرج كن بر گلستان و رياحين و مرغان و آثار رحمه اللَّه تعالى

[ حكايت در اينكه زيبايى بيرونى ، بازتاب ضعيفى از زيبايى درونى است ]

[ حكايت در اينكه زيبايى بيرونى ، بازتاب ضعيفى از زيبايى درونى است ]

صوفيى در باغ از بهر گشاد * صوفيانه روى بر زانو نهاد

پس فرو رفت او به خود اندر نغول * شد ملول از صورت خوابش فضول

كه چه خسبى آخر اندر رز نگر * اين درختان بين و آثار و خضر

امر حق بشنو كه گفته ست انظروا * سوى اين آثار رحمت آر رو

گفت آثارش دل است اى بو الهوس * آن برون آثار آثار است و بس

باغها و سبزه‌ها در عين جان * بر برون عكسش چو در آب روان

آن خيال باغ باشد اندر آب * كه كند از لطف آب آن اضطراب

باغها و ميوه‌ها اندر دل است * عكس لطف آن بر اين آب و گل است

گر نبودى عكس آن سرو سرور * پس نخواندى ايزدش دار الغرور

[ دنيا ، خيالى بيش نيست ]

[ دنيا ، خيالى بيش نيست ]

اين غرور آن است يعنى اين خيال * هست از عكس دل و جان رجال

جمله مغروران بر اين عكس آمده * بر گمانى كاين بود جنت‌كده

مىگريزند از اصول باغها * بر خيالى مىكنند آن لاغها

چون كه خواب غفلت آيدشان به سر * راست بينند و چه سود است آن نظر

پس به گورستان غريو افتاد و آه * تا قيامت زين غلط وا حسرتاه

[ در اهميت مرگ اختيارى ]

[ در اهميت مرگ اختيارى ]

اى خنك آن را كه پيش از مرگ مرد * يعنى او از اصل اين رز بوى برد

قصه‌ى رستن خروب در گوشه‌ى مسجد اقصى و غمگين شدن سليمان عليه السلام از آن چون به سخن آمد با او و خاصيت و نام خود بگفت

قصه‌ى رستن خروب در گوشه‌ى مسجد اقصى و غمگين شدن سليمان عليه السلام از آن چون به سخن آمد با او و خاصيت و نام خود بگفت

[ اى سالك مواظب باش در معبد دلت ، گياه ويرانگر هوى و هوس نرويد و نبالد ]

[ اى سالك مواظب باش در معبد دلت ، گياه ويرانگر هوى و هوس نرويد و نبالد ]

پس سليمان ديد اندر گوشه‌اى * نو گياهى رسته همچون خوشه‌اى

ديد بس نادر گياهى سبز و تر * مىربود آن سبزىاش نور از بصر

پس سلامش كرد در حال آن حشيش * او جوابش گفت و بشكفت از خوشيش

گفت نامت چيست بر گو بىدهان * گفت خروب است اى شاه جهان