مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٣

[ ادامهء حكايت سليمان و مسجد اقصى ]

گر شدى محسوس جذاب و مهار * پس نماندى اين جهان دار الغرار

گبر ديدى كاو پى سگ مىرود * سخره‌ى ديو ستنبه مىشود

در پى او كى شدى مانند هيز * پاى خود را وا كشيدى گبر نيز

گاو گر واقف ز قصابان بدى * كى پى ايشان بدان دكان شدى

يا بخوردى از كف ايشان سبوس * يا بدادى شيرشان از چاپلوس

ور بخوردى كى علف هضمش شدى * گر ز مقصود علف واقف بدى

[ غفلت ، ستون عمران دنياست و هر كس به دنبال دولت دنيوى بدود ، نهايتا به زانو در مىآيد ]

[ غفلت ، ستون عمران دنياست و هر كس به دنبال دولت دنيوى بدود ، نهايتا به زانو در مىآيد ]

پس ستون اين جهان خود غفلت است * چيست دولت كاين دوادو بالت است

اولش دو دو به آخر لت بخور * جز در اين ويرانه نبود مرگ خر

[ آدمى از اينرو در امور دنيا حرص مىورزد كه جنبه‌هاى منفى دنيا را نمىبيند ]

[ آدمى از اينرو در امور دنيا حرص مىورزد كه جنبه‌هاى منفى دنيا را نمىبيند ]

تو به جد كارى كه بگرفتى به دست * عيبش اين دم بر تو پوشيده شده‌ست

ز آن همى تانى به دادن تن به كار * كه بپوشيد از تو عيبش كردگار

همچنين هر فكر كه گرمى در آن * عيب آن فكرت شده ست از تو نهان

بر تو گر پيدا شدى زو عيب و شين * زو رميدى جانت بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ

حال كاخر زو پشيمان مىشوى * گر بود اين حالت اول كى دوى

پس بپوشيد اول آن بر جان ما * تا كنيم آن كار بر وفق قضا

[ وقتى فرجام كار ، آشكار شود آدمى نادم گردد ]

[ وقتى فرجام كار ، آشكار شود آدمى نادم گردد ]

چون قضا آورد حكم خود پديد * چشم وا شد تا پشيمانى رسيد

اين پشيمانى قضاى ديگر است * اين پشيمانى بهل حق را پرست

ور كنى عادت پشيمان خور شوى * زين پشيمانى پشيمان‌تر شوى

نيم عمرت در پريشانى رود * نيم ديگر در پشيمانى رود

[ پشيمانى كافى نيست ، به عمل صالح بپرداز ]

[ پشيمانى كافى نيست ، به عمل صالح بپرداز ]

ترك اين فكر و پشيمانى بگو * حال و يار و كار نيكوتر بجو

ور ندارى كار نيكوتر به دست * پس پشيمانيت بر فوت چه است

گر همىدانى ره نيكو پرست * ور ندانى چون بدانى كاين بد است

بد ندانى تا ندانى نيك را * ضد را از ضد توان ديد اى فتى

چون ز ترك فكر اين عاجز شدى * از گنه آن گاه هم عاجز بدى

چون بدى عاجز پشيمانى ز چيست * عاجزى را باز جو كز جذب كيست

عاجزى بىقادرى اندر جهان * كس نديده ست و نباشد اين بدان

همچنين هر آرزو كه مىبرى * تو ز عيب آن حجابى اندرى

ور نمودى علت آن آرزو * خود رميدى جان تو ز آن جستجو

گر نمودى عيب آن كار او ترا * كس نبردى كش كشان آن سو ترا

و آن دگر كارى كز آن هستى نفور * ز آن بود كه عيبش آمد در ظهور

[ مناجات در اينكه بىتوفيق الهى ، آدمى نمىتواند زشتى و زيبايى امور را تميز دهد ]

[ مناجات در اينكه بىتوفيق الهى ، آدمى نمىتواند زشتى و زيبايى امور را تميز دهد ]

اى خداى راز دان خوش سخن * عيب كار بد ز ما پنهان مكن

عيب كار نيك را منما به ما * تا نگرديم از روش سرد و هبا

[ ادامهء حكايت سليمان و مسجد اقصى ]

[ ادامهء حكايت سليمان و مسجد اقصى ]

هم بر آن عادت سليمان سنى * رفت در مسجد ميان روشنى